Life is good

De spectaculaire grootse avonturen hebben plaats gemaakt voor mooie, kleine prikkelingen en ervaringen. Ik geniet. Thuis bij Orgyan’s house wordt er enorm goed voor me gezorgd. Ik heb nog geen drie happen van mijn eten op, of er wordt weer voor vier happen opgeschept. Ik neem twee slokken van mijn thee en mijn kopje wordt weer tot het randje gevuld. ‘s morgens is het koud, lange broek, hemd, tshirt, trui, vest. Ik kan mijn eigen adem in het huis ‘zien’. ‘s middags is het warm; vest en trui uit, lekker in mijn t-shirtje van de zon genieten. ‘s avonds is het nog kouder dan ‘s ochtends. Thermo broek en longsleeve aan, en dan alle normale kleren er overheen. Doordat ze hier geen isolatie hebben is het net zo koud als, of zelfs kouder dan buiten. Ik ben eraan gewend. Ik ben ook gewend aan het rochelen en spugen op straat, het smakken en slurpen tijdens het eten. Het heeft wel iets :)

Voor de foto-lovers: bekijk ze hier als slideshow zonder uitleg, en hier apart met uitleg.

Delhi, Kathmandu en Snowland!

Lieve lezer. Zit je in een lekkere stoel? Schoentjes uit? Kopje thee erbij? Koekje? Goedzo, ik schraap mijn keel, dit is het verhaal van Willem die van Delhi met de nachttrein naar Gorakhpur reist, de bus pakt naar het grensplaatsje Sunauli, de jeep neemt in het licht en in het donker met een frans gezin naar Kathmandu, ’s avonds aankomt en de volgende dag wordt opgehaald door Durga van Snowland School, dit is ook het verhaal van Willem die verteld over de eerste dagen leven, slapen en eten bij een Nepalees/Tibetaanse familie, de eerste dagen bij Snowland met 80 Tibetaanse en Nepaleese kinderen en de vele meevallers en de kleine tegenvaller. (dit was meteen een samenvatting voor als je geen zin hebt het hele verhaal te lezen!)

 foto’s als slideshow hier (zonder commentaar), per foto hier(met commentaar van mij)

Kathmandu!

Yeah! Ik ben er! ik heb heel weinig tijd, ik zal later ergens deze week of in het weekend wat uitgebreider vertellen. Delhi was nog heel gaaf, vertel ik later nog wel over. De nachttrein naar Gorakhpur was best relaxed, niet heel veel geslapen want er lag een man in de wagon DIK te snurken (en nee, ik was het niet mijn vrienden, en ja, ik weet nu hoe het voor jullie is!) Zat met 4 moslims in een zithoekje, middelste bed is naar beneden geklapt en onderste bed zit iedereen op. Als iedereen wil gaan slapen wordt middelste bed omhoog geklapt en heb je aan beide kanten 3 bedden (boven is ook nog een bed)…ik sliep op de onderste, dicht bij mn backpack (die ik met draad had gelocked aan buis in de trein). ’s morgens om 9.30 aangekomen in Gorakhpur. Alle borden zijn in Hindi, dus heb nu zelf ook het nut ervaren van iconen. Ik had echt geen idee waar ik moest zijn, een mannetje sprak me aan “kathmandu?” ik zag in de verste verte geen busloket of informatiebalie dus zei “yes”, hij bracht me naar zijn kantoortje en wist dat het een soort rip-off zou worden (had ik in Lonely Planet gelezen). Hij boodt me namelijk een through-ticket aan, dan rijd je tot de grens, loop je over de border en staat daar weer een bus op me te wachten. Ik heb alleen  betaald voor tot de grens, zat naast een fransman in de bus die met zijn vrouw en twee dochters ook naar Kathmandu ging. We hebben met zn 5′en een Jeep geregeld naar Kathmandu, die rit van dikke 8 uur was echt TE bruut (gevaarlijk). Maar volgens mij zit ik hier in een (sloom) internetcafe, adem ik en typ ik, dus ik leef nog. Ik moettt nu terug naar het hotel om even au revoir te zeggen tegen het franse gezin en optijd op Durbar Squar weer zijn (world heritage plein, daar kijk ik nu op uit) want om 11.00 wordt ik opgehaald door iemand van Snowland! Daar is volgens mij geen internet dus ik kan vrijdag denk ik pas weer iets posten en foto’tjes uploaden…ik probeer er nu een paar te uploaden maar het is hier echt zo langzaam als Tim die eet (just kidding Tim haha)..alles is super goed verder, beetje een krom verhaal, heb dit 5 minuten moeten typen! Jullie reacties zijn echt super fijn om te lezen. Snel meer!

Delhi is fanTAStisch!

Dankje Berg dat ik je grap mag lenen voor mn titel. IK HEB MIJN TAS! oooh echt zwaar gestressed vanmiddag maar na zelf te hebben gebeld na 14.00 zei het vrouwtje dat onze tassen op het vliegveld in Delhi stonden. wahooo! met de auto-rickshaw (vettt!) geraced tussen vrachtwagens, vage koeien, fietsers, scooters op de snelweg. Daarna heerlijk genoten met mijn tas in de auto-rickshaw terug. Voelt wel echt super k*t als een jongetje van zes aan je arm trekt als je even in de traffic jam staat en honderduizend keer vraagt om geld en armbewegingen maakt naar zijn mondje…doet pijn om niet te reageren want dat gaan ze helemaal zeuren, het is algemeen bekend dat je beter niets kan geven dus dat heb ik dan ook maar niet gedaan. Thuis aangekomen begaf ik me in een zee van luxe: zeep, shampoo, scheren, aaaah :) Zo lang inzelfde kleren reizen en slapen (vond het bed niet echt schoon) voelt niet erg, maar met die schone kleren aan voelde ik me echt King of the Castle (voor degenen die Borat hebben gezien). Ik ging eten om een uur of zes bij een restaurantje op een roof top. Een gast van 22 die net 2 maanden dit restaurantje was begonnen begon te kletsen en hebben eigenlijk heel de avond gepraat over India, Delhi, Europa etc etc. Echt vet. Zit nu in zijn kantoortje en mag even op internet. We gaan dadelijk nog even relaxed praten…nu ik weet dat mijn backpack op het hotel staat voel ik me toch een stuk beter. Ik heb al een treinkaartje geregeld naar Gorakhpur voor morgen avond. Dat is een nachttrein en zal ook wel weer een hele ervaring zijn. Foto’s komen later wel!

Delhi!

Hahaaa, whoo! on-ge-looflijk. Echt te veel meegemaakt. Zoals pap al schreef, heerlijk vroeg aangekomen op schiphol, lekker wat gedronken en gekaart. Ipv dat ik me een paar minuten voor het boarden aanmeld, meld ik me een paar minuten voor het sluiten van gate aan. De man zei maar twee dingen: “ren….ren!” Dus ik ren als Forrest Gump het heeeeeele vliegveld door (natuurlijk was de gate echt letterlijk aan de andere kant).

Snowland Ranag School

Ik begin mijn reis door de komende twee maanden als vrijwilliger mee te helpen met de kinderen en staf van Snowland Ranag School (Snowland).

Snowland (in Kathmandu, de hoofdstad van Nepal) is opgericht voor kansarme kinderen uit de Himalaya regio, in de buurt en op de grens van Tibet. Voordat ze naar Snowland kwamen woonden ze in ontzettend afgelegen dorpjes. Het duurt de kinderen ongeveer 15 dagen om bij een plek te komen waar een bus rijd. Vanuit daar moeten ze dan nog de bus pakken naar Kathmandu. Moe, vies (thuis baden is uitzonderlijk door de extreme temperaturen), hongerig en het enige wat ze bij zich hebben zijn de kleren die ze aan hebben, komen ze aan bij Snowland Ranag School. Toch zijn ze blij de reis te hebben gemaakt, want thuis is er of geen school, of zijn deze vaak maar vier maanden in het jaar open en is de kwaliteit slecht omdat geen leraar zo afgelegen wil wonen/lesgeven. Van jongs af aan hebben ze mee moeten helpen (yaks en schapen hoeden, het land verbouwen) en geen kans gekregen zich te ontwikkelen. Ze hebben maar één kledingstuk (soort jurk) die ze dragen totdat ze eruit groeien en dan krijgen ze een andere van een grote broer of zus. Ouders kunnen nog maar net het eten betalen (aardappelen en een soort bloemdeeg), laat staan een opleiding voor de kinderen. Eten en werken zijn de grootste zorgen binnen dit leven.

Als ze worden ontvangen bij Snowland hebben ze totaal geen ervaring met structuur en zo goed als geen algemene ontwikkeling. Ze worden gewassen, krijgen schone kleren en daarna wordt meteen begonnen met lesgeven in de breedste zin van het woord; ze krijgen o.a. drie talen (Nepali, Tibetaans en Engels), levensbeschouwing, algemene wetenschappen, wiskunde, kunst, muziek, dans en religie. Maar ook wordt ze simpele dingen geleerd als handen wassen voor het eten en tanden poetsen. Daarnaast krijgen ze ook medische en tandheelkundige zorg. Het duurt minstens een jaar voordat ze gewend zijn aan deze totaal andere omstandigheden.

De oprichters (Ven. Rinchen Rinpoche en Khenpo Orgyan Dorje) zijn twee boeddhistische monniken en hebben gestudeerd in India en Nepal. Ze kwamen er na hun studie achter dat het mooiste wat ze kunnen bereiken in het leven, is het bieden van een opleiding voor deze kinderen en ze daarmee een kans geven op een beter leven. Ze begonnen met 14, nu zijn ze met ongeveer 160 kinderen, ouders hoeven geen schoolgeld te betalen, geld komt binnen door middel van donaties. Het doel van de school is de kinderen alles te leren wat nodig is zodat ze later terug naar huis kunnen en daar hun kennis en ervaring kunnen delen met de anderen.

Als vrijwilliger wil ik een verschil voor deze kinderen maken door mijn kennis van manieren, taal, eten, gezondheid, cultuur en levenswijze te delen. Want alles wat wij als vanzelfsprekend ervaren moet hen geleerd worden. De gedachte achter het schooltje, de prachtige kinderen en de goedheid van alle mensen spreken mij enorm aan, nu ben ik heeel benieuwd naar alles wat er komen gaat en heb súper veel zin om te gaan!

meer weten? over mij 

tickets!

Ik heb mijn tickets binnen! 3 januari vertrekt mijn vliegtuig van Amsterdam naar Londen, anderhalf uur later vlieg ik met British Airways van Londen naar Delhi.

Vanuit New Delhi pak ik de bus/trein naar de grens van Nepal, daar stap ik over op een andere bus die me naar Kathmandu brengt. Na twee maanden vrijwilligerswerk en een maand met Guusje door Nepal te hebben gereisd reis ik terug naar India om vanuit Mumbai (Bombay) naar Sydney te vliegen.

Ruim 2 maanden later vlieg ik via Singapore (waar ik nog 2 dagen blijf) en Londen terug naar huis!

meer weten? over mij