Aangekomen in Agnes Waters vinden we, laat op de avond, geen slaapplek meer en besluiten ons tentje op te zetten op het strand. ‘s Nachts horen we de eerste regendruppeltjes op onze tent neervallen, het begin van de eerste en laatste dag regen. Gelukkig, want de dagen die hierop volgden waren van zonnen aan het strand en genieten van het simpele campingleven. Na Agnes Waters rijden met de Greyhound bus verder naar Airlie Beach. Een ontzettend saai dorpje maar het populaire startpunt voor twee prachtige wonderen van Moeder Natuur. Ons budget is krap maar weten onze schaarse centjes op de tafel te gooien en een droom-duo-trip te boeken; de eerstvolgende dag varen we in de zon op een Catamaran, met prawn-cocktail in de ene hand en een wijntje in de andere, omgeven door kleine onbewoonde, groen beboste eilandjes. Pa-ra-dijs. Om de hoek verschijnt het witste strand wat ik ooit heb gezien, terecht Whitehaven beach getiteld.

We spelen daar heerlijk met een balletje, een frisbee en genieten van onze omgeving. We worden teruggebracht naar de catamaran en storten ons op een heerlijke barbeque. Snel daarna trek ik mijn hippe wetsuit aan, XL zwemvliezen, een snorkel en bril en tien minuten later verwonder ik me voor de eerste keer in mijn leven aan de onderwaterwereld. Prachtige vissen in allerlei kleuren en formaten zwemmen langs me af! Wauw, ik had nooit verwacht dat het zo mooi zou zijn. Voldaan varen we tussen de paradijslijke eilandjes door terug naar de haven en zuchten eens heel diep. Van ontspanning. En van geluk. Dat geluk kan niet op want de volgende dag staan we te popelen op de tweede trip, naar het Great Barrier Reef, het grootste koraalrif van de wereld, zo groot dat je het vanuit de ruimte kunt zien. Met een luxe boot varen we uit, een uur later prikkelen prachtige blauwe, turquase en bijna paarse kleuren onze ogen. We kunnen niet wachten om onze wetsuits aan te trekken en eenmaal in vol ornaat plonsen we in het prachtig blauwe water en snorkelen romantisch hand in hand door de mooiste plek van de wereld onder water. Wat een verademing. We knijpen in elkaars hand als we een mooie vis spotten en geven een duikers-ok-hand wanneer we allebei van mening zijn dat het geweldig is. Van een grote zebravis tot een school van honderden blauwe fluoricerende visjes. Onder, boven, links en rechts. Ik ben er nog steeds ondersteboven-linksenrechts van.

 We doen ons te goed aan een heerlijke maaltijd op het luxe cruise-schip en duiken na het eten nog even de onderwaterwereld in om afscheid te nemen van deze creatieve schepping van Moeder Natuur. Met volle buik en grote glimlach kletsen we op de terugweg met een grappige Engelse gast, ‘s avonds ga ik slapen maar aan de binnenkant van mijn ogen verwerk ik nog steeds de mooiste kleuren die ik eerder die dag mocht zien.

 Terug in Airlie Beach wil ik mijn foto’s als backup op cd laten branden maar een virus op die computer denkt daar anders over. Met veel moeite kan een fotospeciaalzaak nog de meeste foto’s redden voor een prijs die me even heeft laten slikken. ‘s Avonds drinken Guusje en ik met de meest gekke Australiers een biertje en heb ik weer genoeg sexistische grappen, blote behaarde geslachtsdelen (die Guusje bespaard bleven) en harde schouderkloppen gekregen voor de rest van het jaar. Zucht.

 We nemen de bus naar Cairns, de laatste stop voor ons aan de oostkust. Er is weinig te doen want zwemmen aan mooie zee kan je er niet door de krokodillen. We bakken pannenkoeken en zakken weg in de luxe bioscoopstoelen en laten ons anderhalf uur meenemen in de wereld van Marvel; Spiderman 3. Heerlijk om zo puur te ontspannen, niet na te denken wat je gaat doen, waar je heen wilt, wat je wilt zien, maar gewoon te zitten en kijken. Niets meer.

 De volgende dag vliegen we naar Darwin, het meest noordelijke punt van Australie en wachten daar op onze Toyota Landcruiser 4 Wheel Drive van een autoverhuur bedrijf, dat deze auto voor een klant in Alice Springs moet hebben, wij betalen 3 euro per dag. Zij blij. Wij blijst. Maar het was too good to be true. Enkele dagen later krijgen we een telefoontje dat een volbetalende klant pech onderweg heeft gekregen en dat onze auto ingeschakeld moest worden. Balen! Damnn, wat moeten we nu doen! Na veel zuchten en hersens kraken besluiten we briefjes in de stad op te hangen dat we een lift zoeken naar Alice Springs, het midden van Australie. We zien zelf een briefje hangen, bellen op en later op de dag lacht het geluk ons weer toe want er is plaats voor ons twee in het oude retro Ford Spectron busje samen met de Duitse eigenaresse Maria, een vrolijk Duits meisje Lisa en een Franse slimme en aardige Roxanne. Door de gecancelde deal van de Toyota kunnen we niet naar het Kakadu National park, wat te ver weg is, dus besluiten we een tour te boeken naar Litchfield National Park. Alles was volgeboekt op een tour na, gretig boeken we die tour en lachen ons de volgende dag te pletter als we het busje in stappen. Meer grijze haren in een automobiel heb ik nog nooit gezien, schattende de gemiddelde leeftijd op 75 jaar. Wat een lol. Het is een prachtig national park waar we heerlijk zwemmen in natuurlijke pools, bij grote watervallen en duiken in diepe waterbronnen. Wij leven ons uit voor een heel busje bij elkaar en de oudjes doen voor ons het stilzitten in de airco van de bus. 

We worden afgezet bij “Mindell Beach Sunset Market”, een boulevard bepakt met eettentjes die Vietnamees, Chinees, Indiaas, Nepalees, Australisch (krokodil, kangaroo) en Nederlandse poffertjes aanbieden! Prachtig, veel toeristen en veel locals genieten van het lekkere eten. Met een caramel-banaan-abrikoos-slagroom pannekoek in de buik zitten we in een menigte van kindjes te wachten op de “fire-show”. Een jong stel geeft een show weg van drie kwartier met spectaculaire jongleer-vuur-acts in Cirque du Soleil stijl, dat we herkennen in hun talent, muziek en prachtige kostuums. In onze portomonnee is geen ruimte voor een taxi terug dus vragen we allerlei mensen op de parkeerplaats of we mee mogen liften, na zo’n tien teleurstellingen neemt een aardig stel op leeftijd ons mee en zet ons luxe af bij de camping. No worries.

De volgende dag doen we samen met de drie meiden ietwat onwennig boodschappen voor de dagen die volgen. Na een paar dagen met Guusje aan het zwembad van de camping liggen en veel lezen (Shadow of the Wind, gaaf boek) rijden we met Jack Johnson uit de speakers richting het centrum van Australie. Een rit van 1500 kilometer. Al snel is er een klik met iedereen en zingen/grappen/praten we in de bus, op de camping of tijdens het eten. We koken lekker en ik besluit me niet te schamen voor het contrast tussen mijn eetcapaciteiten en het strikte dieet van de drie meiden. We lachen er allemaal om!

Samen bezoeken we onderweg de Devil’s marbles, zwemmen we in een heerlijke warmwaterbron en pakken een biertje en luisteren naar een ouderwetse Cowboy in het typische Daily Waters cafe, midden in de outback. Zie foto’s! Vier dagen later komen we aan in Alice, een dorpje van niets waar het stinkt en waar de tijd lijkt stil te staan, we nemen afscheid van elkaar maar weten dat we ergens onderweg we elkaar toch nog wel zien. Guusje en ik worden afgezet bij Wicked Campers waren we ons ruige Captain Caveman camperbusje ophalen die we voor negen dagen gehuurd hadden. Yeah! We rijden diezelfde dag naar de MacDonnells ranges (niet te verwarren met die friettent). We gapen naar prachtige rotsformaties en natuurlijk gevormde waterbronnen. We mogen niet in het donker rijden, en dat wordt ons ook overal afgeraden vanwege wilde koeien en kangaroo’s.  Voor zonsondergang parkeren we ons busje naast de weg bij een rustplaats, halen onze cooking-gear eruit, koken een heerlijk potje eten, toveren een king-size bed tevoorschijn in het middengedeelte van ons busje en slapen als koningen in ons mobiel kasteel. Dit doen we negen dagen lang en was voor ons, met stip op nummer een, de gaafste en meest relaxte manier om door Australie te reizen. Na de ranges rijden we door naar Kings Canyon, een opeenvolging voor natuurlijke muren van meer dan 100 meter hoog. We beginnen aan een prachtige wandeling met een steile klim door locals “heart attack hill” genoemd maar met de Himalaya in mijn Rintje Ritsma benen sta ik in één adem bovenop de berg (ik heb een zwak voor overdrijven). Niet de klim maar het uitzicht nam mijn adem weg, een wonderschone rode natuur stond aan onze voeten. Prachtig!

Na Kings Kanyon moeten we een heel stuk omrijden om naar de plek te gaan van waaruit de meeste ansichtkaartjes in Australie de wijde wereld in gaan; Ayers Rock. De grote rode rots tevens geografisch centrum van Australie. De rit door de outback naar deze toeristische trekpleister (ik vraag Guusje nu; “wat is het ook alweer? treklijster? plijstrekker? lijsttrekker?”) is prachtig en gaaf. Een lange weg met links en recht rood zand en heel veel droge boompjes. We slapen, drinken, eten, plassen, rusten en genieten langs de weg en rijden vervolgens uren lang over diezelfde lange weg, elke tegenligger groetend met een vriendelijke hand. Na anderhalve dag verschijnt aan de horizon een grote rode rots en knikken allebei dat dit indrukwekkend is. Een uur later zien we Ayers Rock, door Aboriginals Uluru genoemt, van dichtbij en besluiten de rots van gedaante te zien veranderen tijdens een kleurrijke zonsondergang. De volgende dag rijden we in een klein uurtje naar de minstens zo indrukwekkende the Olga’s en besluiten een wandeling te doen genaamd Valley of the Winds. Na een kwartier voel ik me als een van de vriendjes van Platvoet want de omgeving reflecteert prehistorie en Jurassic Park. Echt super gaaf. We slapen die nacht op de camping van het Ayers Rock Resort, koken lekker en dansen dankzij de radio in ons busje op top 40 muziek dat ons de laatste maanden is ontgaan. We douchen na een week niet gedoucht te hebben en voelen ons als een stralend wit laken in Omo gewassen. We besluiten rond Ayers Rock te wandelen wat ultiem saai was maar maken het goed door wentelteefjes te bakken bij een picknick-tafel en leren veel over de Aboriginals, de Indianen van Australie, in het nabij gelegen Cultural Centre.

Het is voor Guusje en mij een verwarrend onderwerp, deze oorspronkelijke bewoners. Op een nog steeds onbekende manier hebben zijn meer dan 60.000 jaar geleden dit continent bereikt en hun cultuur meegenomen. Nadat Nederlanders dit continent als eerste ontdekten maar ongeschikt als handelsplek bestempelden zetten de Engelse voet op dit eiland en respecteerde de Aboriginals niet als eigenaren van het land. Nu, 60.000 jaar ligt alles heel gevoelig. De Australische regering heeft veel grond ‘terug-gegeven’ en erkend dat de Aboriginals wel de rechtmatige eigenaren zijn van de grond, mits ze een band hebben gehouden met het stuk land. Zo is Ayers Rock nu weer in handen van deze voormalige Afrikanen omdat daar nog steeds communities leven. Maar Sydney niet, omdat ze geen contact hebben gehouden met deze stad. Twee totaal verschillende bevolkingen in een land is heel merkwaardig. Het past niet. Puzzelstukjes zijn verloren of misvormd. Australiers respecteren het volk wel, maar door toenemende alcohol-problemen en veel criminaliteit is de puurheid van het volk ontnomen en wordt het respecteren moeilijker.

We weten dat Ben en Noel, vrienden van mijn ouders, bij Ayers Rock zijn. We proberen ze op te sporen bij hun hotel maar zonder succes. We lopen terug naar ons busje om te vertrekken, horen een toeter en zien twee mensen enthousiast in de auto zwaaien. Wat een toeval, we drinken een lekker biertje en praten over het reizen en Australie. De tijd is in ons nadeel en we nemen te snel weer afscheid. Het begon te schemeren en wij moesten nog twee uur rijden naar de camping. Wanneer het al pikke-donker is rijden we 50/60 kilometer per uur en zien een kangaroo over de weg springen! Ik minder nog meer in snelheid, vijf seconden later staat een andere kangaroo 1 meter voor ons op de weg, ik rem en de kangaroo springt zwierig net op tijd ons voorbij. Fjieuw! Maar wauw, wat een prachtig mooi beest!

In Alice aangekomen leveren we met pijn in onze hartjes de camper weer in, waar 2000 km op de teller is bijgekomen. ‘s Avonds lollen we met de drie meiden van onze lift op de camping die daar toevallig weer waren. Ben en Noel hadden ons uitgenodigd voor een etentje en een paar dagen later doen we ons te goed aan een heerlijke Lamb-shank en een wit wijntje, wat een luxe! We praten gezellig en spontaan over Nepal/Tibet,  Australie en over Nederland.

Eergisteren kwamen we aan op het vliegveld van Sydney en hebben ons vergaapt aan de dynamiek dat een wereldstad met zich meebrengt en ons beide erg aanspreekt. We shoppen in de gave kledingwinkeltjes en bezochten gisteren Bondi Beach. We kwam daar pas ‘s avonds aan omdat we steeds opgehouden werden door die leuke kledingwinkeltjes, vervelend! :) Vanavond eten we gezellig bij mijn neef Koen en vrouw Donna met de twee kids. Morgen vliegen we naar Singapore waar we nog twee dagen ons gaan vergapen aan wolkenkrabbers, china-towns en neon verlichte shopping centra’s. Via Londen zetten we vrijdag voet op Nederlandse bodem. Met een dubbel gevoel want het reizen was heerlijk, maar we kijken allebei ook erg uit naar het thuis zijn; onze ouders een knuffel te geven, een biertje te drinken met vrienden, douchen zonder slippers, op de bank tv kijken, schone gestreken kleren uit de KAST pakken, de krant lezen, en een ander soort uitdaging aan te gaan; studeren en leven in een nieuwe stad!

Misschien dat ik nog een update vanuit Singapore bericht en anders een afsluitend stukje wanneer ik terug in Nederland ben. Foto’s van Australie vind je hier!

Cheers! Willem.

 Sydney. Oh. My. God. Het is stil op straat. Ik hoor geen toeters. Auto’s rijden recht over de rijbaan, geven richting aan en stoppen als je wilt oversteken. We winkelen onze haren van ons hoofd, zonder onderhandelen, zonder mannetjes die je naar binnen trekken omdat ze je iets willen verkopen. Het ruikt lekker op de wc’s, naar bloemetjes. Ik kan op de bril zitten van een openbaar toilet! Ik geniet van architectuur. Het leek alsof we weer thuis kwamen, met het kleine detail dat we aan de andere kant van de wereld zitten, raar. Mensen spreken beter Engels dan mij. En wat vaak wordt gegrapt over de Australiers is waar; ik wordt altijd aangesproken met “mate” en Guusje met “doll” of “darling”, “no worries” is hetzelfde als geen dank, graag gedaan, het is goed zo of o.k. Prachtig. Maar ik vind het ook moeilijk. Ik mis Nepal wel een beetje. Over straat lopen is zo anders. Hier gaan we naar het strand, leven op water en brood, koken voor onszelf en wassen af. Het is wennen. Heel erg wennen. We slapen in ‘dorm rooms’, met zijn vieren, zessen of achten. Maar Sydney is een mooie stad en na twee dagen bezoeken we mijn neef Koen en Donna, zijn vrouw. We eten gezellig een hapje en ontmoeten ook de kids, super cool. Het is heel leuk om zo bij iemand thuis op bezoek te zijn en we hebben de luxe dat we zware tassen achter mogen laten met spullen die we in Australie niet nodig hebben. Op het einde van de reis halen we die spullen weer op. Bedankt Koen en Donna!

Harbor Bridge

 Na Sydney vertrokken we naar Byron Bay, een relaxt surfplaatsje waar ik een zwembroek koop en we dezelfde dag nog de zee induiken! Heerlijk. Het zand is super zacht en fijn.  De volgende dag besluiten we surfles te regelen en met een groep van acht mensen oefenen we eerst op het strand en daarna in de zee. Yeah! Super vet, even wennen in het begin maar al gauw staan we allebei op ons surfboard en laten ons meevoeren door de golven. Awesome :) Echt heel relaxed.

Na Byron Bay rijden we met de ‘Greyhound’ bus (daarmee reizen we langs de oostkust af) naar Brisbane, een hele relaxte stad met veel kunst. Alle electriciteits hokjes zijn beschilderd door straat artiesten, super cool. We gaan naar Lone Pine Sanctuary, het grootste koala park van de wereld, yey! Super gaaf, we knuffelen koala’s en voederen Skippy’s, uh ik bedoel kangaroo’s. This is Australia!

Koala!

Willem aait Skippy, yey!

Ik sta ‘s morgens op om met een paar Engelsen en Ieren Manchester Utd tegen AC Milan te kijken, om kwart voor vijf ‘s morgens. Haha. Relaxed om weer voetbal te kijken, nooit gedacht dat ik dat zo zou missen. Een paar uur later pakken we de bus naar Hervey bay, een klein dorpje. Vanuit daar regelen we een guided tour naar Frasier Island, het grootste zandeiland van de wereld met zoetwatermeren. Een super leuke guide verteld ons al hobbelend en bobbelend over de speciale planten, bomen, dieren en andere flora en fauna van dit eiland. ‘s nachts hebben we, op puur geluk, een kamertje voor onszelf en versiert Guusje het bed met ballonnen en slingers, ik ben 22 jaar! Heel raar om mijn verjaardag te vieren zonder ouders, familie en vrienden. Maar ook heel speciaal op een eiland met prachtig blauw/groen water en witte stranden. Ik krijg Tin Tin (Kuifje) in Tibet van Guusje en de hele dag wordt goed voor me gezorgd. De guide krijgt ook te weten dat ik jarig ben en heel de bus zingt “Happy Birthday” voor me, yey :) We eten ontzettend lekker, alles wordt verzorgd en dat is heerlijk!

Frasier Island

Morgen gaan we naar Town of 1770 en Agnes Waters (ja mam, dat lees je goed!). Daar blijven we een paar dagen aan het strand, surfboard huren en vrijuit chillen.

Australie was heel erg wennen maar nu kunnen we er ook van genieten. Soms denken we; hadden we nu maar het vliegtuig naar Thailand genomen en een paar weken later door Laos, Cambodja en Vietnam gaan reizen. Maar dat bewaren we wel voor een andere keer. Je kunt een sms’je sturen naar 0061 439265530, als je dat leuk vind. Het is heerlijk om zo te relaxen en genieten van het strand, de zee, de Australische humor en van elkaar.

 No worries.

We laten onze waterflessen vullen met gekookt water of maken gebruik van de eco-water-refilling stations.

De volgende dagen zijn van zware klimmen, over talloze losliggende stenen in groot en klein formaat. Vermoeiend omdat je constant moet opletten waar je je voeten plaatst en tegelijkertijd wilt genieten van al het natuurschoon. Een misstap en heel je lichaam met 13 kilo wegende backpack moet kostbare energie steken in je evenwicht weer te herstellen. Negen dagen lang maak ik indrukken mee die nog lang bij me zullen blijven. Pelgrims van minstens 60 jaar oud die op slippertjes en met plastic tassen hun religieuze tocht naar Muktinath maken. Dragers op pantoffels die ondenkbaar grote en zware watertanken of gasflessen dragen. Alles vastgebonden met een doek dat met het voorhoofd gedragen wordt. Heel indrukwekkend. We groeten iedereen die onze wegen kruisen en worden oprecht hartelijk en verbazingwekkend vrolijk terug begroet. Wat is dit toch een gaaf land.

We staan op om 5.00, trekken warme kleren aan en beginnen aan een steile klim van meer dan een uur naar Poon Hill, zwaar uitgeput kom ik bij de top aan en tot mijn verassing prijkt er een uitkijktoren boven de vele tientallen toeristen uit. Ik sluit me af van de North-Face toeristen en click-click-Canon-Japanners en verwen mijn ogen met een van de mooiste uitzichten die ik ooit heb gezien. Ver weg achter de Himalaya bergen maakt de machtig mooie kleurrijke zon zijn opkomst en versiert de skyline met de meest prachtige kleuren. Op weg terug naar beneden, tussen de kleurrijke frivole rodondedron bloemen zing ik “it’s a beautiful day..” en een vrouw voor me antwoord “it’s indeed a beautiful day, I’ve just been proposed!”, wat is het leven toch mooi.

Tijdens de eerste drie dagen wisselen zware klimmen en fysiek-veel-eisende afdalingen elkaar in rap tempo af. Als mijn lichaam het even moeilijk had keek ik om me heen en vergaapte me aan de prachtige groene rijsterassen, de vrolijk rinkelende belletjes om de nekken van de vele draagezels die we tegenkomen en de kleine simpele dorpjes met wat kipjes, honden en dorpsbewoners die draagmanden aan het vlechten waren of bamboe sneden. We hebben in de meest crappy lodges geslapen en ontspant in een natuurlijke hotspring, super vet, lig je daar in je boxershort met 10 graden Celcius, omgeven door machtig grote rotswanden en vette bergen.

Na zo’n drie, vier dagen stijgen veranderde flora en fauna aanzienlijk en maakten de groene bergen en kleurrijke bloemen plaats voor indrukwekkend eenzame leegvlaktes en droogliggende brede rivierbeddingen. We hebben urenlang gelopen door de diepste vallei van de wereld, ingeklemd tussen twee reusachtige bergen van meer dan 8000 meter. En dat was veeleisend; de roestige wind sneed langs mijn gezicht af en ketste kleine steentjes tegen me aan, ik knarste mijn tanden op het fijne zand dat de wind met zich mee bracht. De wind was enorm krachtig en kon bijna met backpack en al tegen dit element in leunen. Ik moest door mijn neus inademen omdat de wind het onmogelijk maakte door mijn mond in te ademen. Ik voelde me klein, lopend door die inmense leegvlaktes met de grote bergen op mij neerkijkend. De natuur maakte al genoeg indruk op mij maar Nepal deed er nog een schepje bovenop; er vloog vlak boven ons een enorme en prachtige adelaar. Gevolgd door een tweede. Zo is het wel genoeg, dacht Willem bij zich zelf, te mooi en vet allemaal.

De laatste dagen zijn minder vermoeiend en staan in het teken van iets speciaals voor mij. We komen het Mustang district binnen, een provincie van Nepal waar veel kinderen van Snowland School vandaan komen. Gaaf om de roots van die kids te ontdekken. De laatste dag kwamen we aan in het Rome van Nepal; Muktinath. A place of salvation voor Hindu’s en A place of Hundred Waters voor Boedhisten. We hebben het gehaald en zijn daar trots op! Dit was een prachtige manier om het land verder te ontdekken, weg van het ontwikkelde Kathmandu en dichterbij het autentieke en afgelegen Nepal. De volgende dag vlogen we met een klein 14-persoons vliegtuigje in 20 minuten terug naar ons startpunt…zucht, niet eerlijk!

Na een gave en indrukwekkende trekking pakten we de bus naar Chitwan National Park. Daar hebben we in een super mooi hutje met rieten dak geslapen en vanuit daar een jungle wandeling en kanotocht gedaan (super mooie vlinders, vogels en krokodillen), een olifanten-jungle-trip (mooie Bambi-hertjes en heftige neushoorns!) en voor mij een droom die uitkwam: met de olifant in het water baderen! Alsof ik weer 8 jaar oud was :)

Na het vette Chitwan zijn we in de bus terug naar Kathmandu gestapt. De laatste keer in Kathmandu. Auw. Die gedachte deed pijn. Ik ben daar nog een keer naar Orgyan thuis geweest en heb Snowland bezocht. Dat was fijn. De andere dagen stonden in het teken van alle leuke plekjes nog 1 keer bezoeken. Budha bar gaf ons een cocktail van het huis en daarmee sloot ik voor mezelf, met een traan, een prachtige tijd af in Nepal. Een tijd die ik nooit zal vergeten door de meest vriendelijke en gastvrije mensen die ik ooit heb leren kennen, doordat iedereen ongeacht religie of ras vrolijk en harmonieus met elkaar samen leeft, iets waar wij in Nederland nog veel van kunnen leren, door de mooie en indrukwekkende natuur, door het Boedhisme, door de relaxte vrijwilligers die ik heb leren kennen, door de eenvoud van het leven en de eeuwige glimlachvan de Nepalees.

Het contrast werd voor mij des te groter omdat ik nu in India ben, om vanavond een vlucht naar Australie te pakken. Hier stinkt het naar pis. De mensen zijn uitermate irritant en alles is goor en vies. Niemand lijkt oprecht aardig te zijn en iedereen dringt je vanalles op.

Dat is India natuurlijk niet, maar ik…ik mis Nepal gewoon.

De jeeprit van de grens van Tibet naar Kathmandu stond gelijk aan mijn bloeiende gevoelens voor Nepal. Het gras werd groener en groener, de bergen ronder en de valleien kleurrijker. De flora en fauna op 5000 meter hoogte is indrukwekkend omdat deze er bijna niet is. Om weer bloemen, rivieren en bomen te zien voelde alsof ik een paradijs binnen reed dat mijn thuis was.

Na een aantal dagen heerlijk ontspannen, warm douchen, schone kleren en lekker eten was het wel weer tijd voor een uitdaging; een twee-daagse white-water-river-raft-trip. Klinkt goed, toch? Met niets meer dan mijn Teva sandalen, een korte broek en t-shirtje sprong ik in de bus naar een plek 5 uur rijden van Kathmandu om aan ons wateravontuur te beginnen. De felle zon in mijn nek, prachtig groene valleien, spelende kindertjes aan de oever geschetst tegen een helder blauwe lucht, genieten! Een rustige rivier met zo nu en dan een wilde, ruige stroomversnelling was een goede inleiding en oefening voor de tweede dag, die wat serieuzer zou worden. Die nacht heerlijk geslapen in the Last Resort, een prachtige plek midden in de natuur van Nepal. Op de tweede dag bleek dat de rivier bloedserieus was. Soren, de Deen, en ik gaven het ritme van roeien aan voorin de boot wanneer de guide, die achterin zat, ons het commando gaf. Op het commando “forwardd!” peddelden we, met zijn zessen in de raft-boot, zo hard als we konden in witgloeiende, kolkende watermassa’s. Bij “go downn!” schoven we zo snel mogelijk van de rand van de boot naar het midden omdat we een kleine vrije val maakten en de kans groter was dat iemand overboord zou slaan. “Back to seatt!” vertelde ons weer zo snel mogelijk omhoog te hijsen op de rand van de boot en door te peddelen zodat we niet vast kwamen te zitten op een grote rots. Als dat toch gebeurde werd er van achter “all too the righht!” geschreeuwd en iedereen die links zat schoof tegen zijn buurman aan zodat de boot uit evenwicht werd gebracht en we los kwamen van de rots en het snelstromende water ons weer verder de rivier op voerde. Wat een kick om keihard te peddellen op het commando, links langs een dikke rots af, rechts langs een te bruute stroomversnelling en frontaal te botsen op een watertornado waardoor je een volle golf van ijskoud rivierwater (uit Tibet) in je gezicht krijgt! Tussen de stroomversnellingen door, die elkaar in rap tempo afwisselden, genoot ik van de stralende zon die de prachtige gelaagde, groene landbouwvelden tegen de berg aan verlichtte. Kindertjes speelden in hun onderbroek in het water en prachtige vogels vlogen laag over het water op zoek naar vis. Wat een ontzettend indrukwekkende en mooie omgeving om te raften. Echt heel speciaal. Om meer bewustzijn te creeren sluitte ik mijn ogen en deed alsof ik in de Biesbos aan het kano’en was, bij het openen van mijn ogen verscheen er een nog grotere glimlach op mijn gezicht en begon mijn hart sneller te kloppen. De groen bedekte bergen, kleine huisjes in de verre verte hoog op de rug van een berg, kleine versierde stupa’s, de bepakte dorpjes aan de oever van de rivier, alles was zo mooi!

Fysiek doorproefd kwamen we weer aan in Kathmandu. Geen tijd om nog langer na te genieten moesten we onze blik weer op morgen richten en onze backpacks in pakken voor het volgende avontuur; Pokhara! Maandag in de vroege, vroege morgen stapten we in de bus na eerst wat snicker-nootjes-water-mannetjes af te hebben gewimpeld (“sir, sir, verry long seven-hour-drive!”). Wij hadden ons water en eten al ingekocht. De stoel voor me in de bus stond te dicht tegen mijn stoel aan (of ben ik te lang?) waardoor ik mijn benen in allerlei hoeken, graden en gaten moest manouvreren om mezelf een positie aan te nemen die enigsinds comfortabel was. Zeven uur lang is dan geen pretje, maar Willem zeurt niet en mijn muziek en lieve Guusje hebben me er doorheen gesleept :). Aangekomen in Pokhara, na eerst wat best-hotel-in-town-sir-take-my-taxi-no-hotel-fee-just-taxi- yes-please-right-here-sir mannetjes van me afgeslagen te hebben, op zoek gegaan naar een hotelletje en uiteindelijk ‘the Hamlet lodge’ gevonden. Een prachtig, klein hotelletje, met voor ons een rode natuurstenen kamertje, twee schone bedden, eigen wc, warme douche en balkon met uitzicht op het prachtige meer. Het meer wat samen met de straten, huizen, inwoners, winkeltjes en bedrijfjes Pokhara vormt. Dat kamertje kost ons 250 Nepaleese Roepies per nacht, dat is welgeteld €2,75. Ik geef jullie de tijd om even bij te komen.

Slokje water genomen? Ik ga verder. Afgelopen vijf dagen hebben we in Pokhara bijna niets uitgevoerd. Heerlijk! Maar beste lezertjes, jullie willen natuurlijk weten wat we dan wél heben gedaan. Genoten van de zon, ingesmeerd met zonnebrand, ontbeten onder een rieten hutje met uitzicht op het meer, een banana lassie, grote pot thee, grote kom met yoghurt, musli, banaantjes, druifjes, appeltjes en mandarijntjes en een warme banana pancake. Na dat heerlijke ontbijt van €1,50 schrijven we in onze reis-verslagen, lezen we een boekje, verkennen we het stadje, of zoals gisteren, huren we een mountainbike. Dat was echt prachtig. In een half uurtje ben je buiten de stad en fiets je anderhalf uur lang door het binnenland, geen hotels, geen touristenwinkeltjes maar kleine huisjes, lokale bevolking. Kindertjes die bijna nooit blanken zien en hun Engels op ons testen. Oude vrouwtjes die gezellig maar fysiek ontzettend zwaar werk verrichten in de vele felgroene landbouwtuintjes. Een oud mannetje dat twee, grote, sterke stieren aanjaagt, die met hun poten diep in de modder en zwaar vermoeid een houten ploeg achter zich aan trekken. Gespreid over de droge grasvelden zie ik grote balen met hooi. Maar niet perfect circulair, 4 bij 2 meter in plastic verpakt zoals in Nederland maar met de hand bij elkaar gebracht tot wat lijkt een Chinees hoog kapsel, door de houten pin die bovenin alles bij elkaar houdt. Het is genieten. We komen na twee uur in de zon fietsen aan bij een meer, zetten onze fietsen vast en lopen een stukje van de locals af om onze voeten aan een rustig oevertje af te laten koelen in het frisse water. Helaas vinden de kinderen ons te interessant, weten ons te vinden en stellen me teleur door chocolade of Rupees te vragen. Zo jammer is dat. We proberen ze op te voeden en vertellen dat het niet netjes is om mensen zomaar om chocolade of geld te vragen. We zuchten eens diep (zowel positief als negatief) en lopen richting een restaurantje boven op een berg dat uitkijkt op het meer, daar eet ik pittige Chowmein en Guusje een frisse salade. Ik kijk op mijn horloge en besluit dat het tijd is om terug te gaan al willen we de mountainbikes nog op tijd inleveren. De stroeve, lange, hobbelige, constante, stijging in de weg terug naar Pokhara in combinatie mijn steenharde-zadel werd te veel voor mijn zachte, tere Zwitsal billetjes. Lekker uitgeput maar met aangeslagen achterwerk deden we ons ten goede met een heerlijke avondmaaltijd en een glas Australische witte wijn dat we gratis bij de dag-special kregen. Weer genieten!

Vandaag is de laatste dag ontspannen in het heerlijk rustige, schone, mooie Pokhara, waar ik voor het eerst tijdens mijn reis het gevoel kreeg dat ik op vakantie ben. Nepal is te mooi en omdat we van al dat moois ook willen genieten hebben we besloten een week later (15 april) naar Australie, Sydney te vertrekken. De tassen worden vanavond uitermate weloverwogen ingepakt om morgenvroeg zo licht mogelijk aan onze negen-daagse trekking te beginnen, naar wat schijnt een van de mooiste wandeltochten van de wereld te zijn.

Foto’s van Pokhara hier als slideshow, hier apart!

..we komen in de namiddag aan bij de Tibetaanse grens en na wat paspoort en groeps-visa formaliteiten staan we met twee benen officieel in China, ik hou het hardnekkig bij Tibet. We verwachtten Landcruisers aan te treffen die ons in vijf dagen naar Lhasa, de hoofdstad van Tibet, zouden brengen. In plaats daarvan informeerde onze guide ons dat de weg van Zangmu (het grensplaatsje) naar Nyalam, 15km verderop, was ondergesneeuwd. Geen jeeps, geen mogelijkheid om te vertrekken. De groep, totaal zo’n 30 mensen van verschillende leeftijden en nationaliteiten pakten die mededeling op hun eigen manier op, dat zorgde voor irritaties, trillende beschuldigende vingers en een gespannen, geirriteerde sfeer. Gelukkig vormden Alan, Jimmy, Fayiza, Natalie, Guusje en ik een relaxt groepje, hadden het gezellig samen en konden lachen om de gespannen anderen. We besloten te overnachten in het grensplaatsje en de volgende dag onze opties rustig te bekijken. Na een slechte, koude nachtrust voor Guusje en een middelmatige nacht voor mij trof de groep elkaar weer in het restaurant voor onbijt en meer informatie voor onze guide. Hij stelde ons teleur met de boodschap dat de weg nog steeds ondergesneeuwd was en de Landcruisers vast zaten aan de andere kant van de sneeuw. Opnieuw commanderende, ferme, westerse stemmen, trillende handen en verbaasde en bange blikken. Niemand wist wat te doen, mensen moesten hun vlucht halen die zaterdag in Lhasa, maar wilden geen risico nemen en hun leven riskeren. Guusje en ik bleven realistisch, kalm en bekeken met elkaar en overlegden met ons groepje de twee opties; terug gaan naar Kathmandu of een onbekende afstand lopen over sneeuw en tot rust gekomen lawine’s. De beslissing werd later die avond gemaakt. De volgende dag stonden we vroeg op en brachten busjes ons zover mogelijk, totdat een lawine de weg versperde. Ik was bepakt in thermo-kleren, warme fleece-jas, windbreaker, handschoenen, fleecemuts, bergschoenen en mijn Eastpack met Noodles Snickers en water. Porters (locals) droegen Guusje’s en mijn backpack. Een adembenemde hike van zo’n zes uur over sneeuw en lawine’s, omringd door prachtige bergen en ander natuurschoon bracht ons bij een plek waar Landcruisers ons opwachtten. We made it! Tijdens die hike merkten we dat de groep hechter werd. Iedereen hielp elkaar met gladde of gevaarlijke stukken. We deelden ons eten en pepten elkaar mentaal op. Het voelde voor mij echt speciaal; de hike, de verassende prachtige natuur van Tibet en de lieve en leuke mensen van ons groepje.

Na een vermoeiende hike was er geen tijd voor rust en stapten we de Landcruiser in om door naar Lhatse te rijden. Eerst over hobbelige bergweggetjes, later over de door Chinezen aangelegde geasvalteerde snelweg. De enorme hoogtestijging in korte tijd en autoziekte maakte mij tot roepen van “Stopp! Pleasse stopp!”, Guusje’s hand maakte meerdere keren de autodeur open gevolgd door overgeven, ik kon niets meer doen dan over haar rug wrijven, leek me ook fijn als ik zou moeten overgeven. Na een paar minuutjes bedank ik pap en mam voor mijn sterke maag en geef de driver een seintje dat we weer verder kunnen rijden.

Adembenemde bergen, leegvlaktes, riviertjes, Tibetaanse mannetjes op paard en wagen, in de kou, in de hoogte maakte mij een gelukkig mens. Ik voelde me klein en overweldigd door de enorme prachtige natuur van Tibet. Met open ogen, mond en klapperende tanden, met verbaasde blik en koppijn door de sterke stijging in hoogte, reden we in zes uur naar Lhatse. Een overnachting in een middelmatig hotel maakte het Guusje’s gezondheid er niet beter op en voelde zich de volgende morgen nog steeds flink belabberd. We hebben de Lonely Planet van Tibet opengeslagen en ons geinformeerd over de gevaren van AMS, Acute Mountain Sickness. Één toerist per jaar gaat dood aan deze ernstige vorm van hoogteziekte en we gaan niets, en dan ook niets riskeren dat deze toerist mijn vriendinnetje is. Symptomen hebben we serieus genomen en uiteindelijk gegrond besloten door te rijden naar Xiatsge, over een pas hoger dan 5000m maar een eindbestemming lager dan de afgelopen nacht. Met paracetamol voor ons beiden, want mijn koppijn was ook flink, hebben we ons door het prachtige Tibet gewaand over leegvlaktes en snelweg, door woestijn en kleine nederzettingen en werd ons dappere doorzettingsvermogen beloont met een ontzéttend luxe hotel! Een schoon bad, douche en redelijk schone kleren maakten ons fysiek sterker, we hadden daarna al meteen minder last van allerlei kwellen en kwalen. Voor iedereen was dit paradijs op aarde een welkome verassing en de sfeer werd er meteen beter op! Tijdens een heerlijke, luxe, schone nachtrust maakten onze lichamen in rap tempo rode bloedlichaampjes aan die allemaal hard begonnen te werken om zuurstof uit de lucht te halen. We waren namelijk op hoogtes waar minder dan 50% zuurstof in de lucht zit, wat zorgde voor die stekende koppijn.

De volgende morgen vertrokken we allemaal fris en fruitig, op weg naar Lhasa, onze eindbestemming. De reis in de Landcruiser was ontzettend stoer, overweldigend, spannend, gezellig en avontuurlijk. We hebben de grootste lol samen in de Jeep maar zijn stil en overdonderd als Tibet ons verrast met wéér een prachtig uitzicht. We stoppen onderweg bij Drepung Monestary, ergens midden in de bergen ligt een prachtig klooster met meer dan 150 monnikken. We mochten zelfs een ‘dienst’ meemaken, echt super indrukwekkend om zoveel monniken samen te horen bidden, in rijen op kussentjes, ik werd er stil van en genoot van de rust die deze plek uitstraalde. Een beetje beduust stapte ik terug de Landcruiser in en reden we door naar Lhasa. In de namiddag kwamen we bij de hoofstad aan en werd ik verrast door de Chineze invloed van de afgelopen jaren op deze stad. 1.6 biljoen dollar is geinvesteerd in dit nieuwe deel van China en dat is te merken. De grotere steden waar we onderweg overnachten waren al niet Tibetaans, maar Lhasa is echt China, jammer. Typerend was een reusachtige computerhal, rijen en rijen snelle computers met internet waar alle Chinezen 24/7 aan het online gamen waren. Ik kan dus ook met gerust, maar ook gebroken, hart zeggen dat ik ook in China ben geweest.

Maar ik heb ook genoten van het instandgehouden Tibet, met stip op nummer één het Potala Paleis. Het vroegere onderkomen van de Dalai Lhama, de paus van het Boedhisme. Een ontzettend groot, mooi en wit gebouw omgeven door prachtige trappen en witte muren. Binnen liepen we door kleurrijke kamers en prachtig versierde muren. Toch merk je de Chinese bezetting omdat in elk kamertje een stomme Chinese soldaat staat. Ze forceren de Tibetaten tegen de richting van de klok in de tour doen, terwijl in het boedhisme je altijd met de richting mee van de klok loopt. Dat zou hetzelfde zijn als moslims naar het noorden moesten bidden en christenen hun kruizen 45 graden gedraaid zouden moeten ophangen. Ontzettend flauw, respectloos, kinderachtig en ronduit belachelijk. Flink zuchten en weer genieten van de prachtige oude architectuur en handbewerkte houtversiersels en tekeningen.

We bezoeken een dag later een tweede klooster buiten Lhasa wat tegen de kant van een berg gebouwd is. Een soort van Chinese muur versierd de rug van dezelfde berg en na een bezoek aan het klooster besluiten Jimmy, Alan en ik een klim te maken naar de muur bovenop de berg. Twee yak’s staren ons wild met gesperde ogen aan wat zorgt voor gespannen maar vooral hilarische momenten; “duuude, William, we gotta runnn! There staring at us! Allaaaan, down there, runnn, now they’re staring at you!” Na een vette paar minuten bulderen de twee yak’s snoeihard naar beneden en lijken ons met rust te laten…fjieuw!

Terug in Lhasa vieren we op de 10e Jimmy’s verjaardag, Guusje en ik hebben een super vette taart laten maken, we eten ‘s avonds lekker en duiken een ‘Friends’ kroeg in. Na heel wat biertjes, begeven we ons terug naar het hotel. Wat een avond. Echt super gezellig! De 11e nemen we afscheid van Alan die zijn vlucht moet halen naar Kathmandu. We hebben besloten met de rest een Landcruiser te regelen in Lhasa die ons een paar dagen later naar de grens brengt. We vinden een prachtige zwarte, nieuwe, 7 persoons Landcruiser en weten de chauffeur te strikken om ons maandag in twee dagen naar de grens te brengen. Alles geregeld! Na twee leuke daagjes in Lhasa worden we maandagmorgen verrast door een totaal andere, witte, oude, kleinere Landcruiser met een andere driver. Met geen mogelijk om nog iets anders te regelen omdat niemand aan de telefoon opeens Engels spreekt, nemen we het voor goed en stappen in. We stoppen in Old Tingri waar we in het meest crappy ‘hotel’ ooit slapen, gevoelstemperatuur was -20 graden maar Guusje en ik hielden elkaar warm. Het gaat goed samen! De volgende dag blijkt het weer te sneeuwen en komen we weer bij Nyalam aan, we zijn benieuwd of de weg open is, vrij van lawine’s en of we door kunnen rijden. De driver besluit door te rijden en terplekke te beslissen of het veilig is door te rijden. Na veel wachten omdat vrachtwagens vast in de slippy sneeuw/ijs zaten konden we heel zachtjes, heel voorzichtig doorrijden, af en toe stoppen voor een kudde Yaks die de weg versperde maar wat niemand natuurlijk erg vond. Aangekomen bij de grens hebben we met de groep besloten om minder geld te geven omdat de Landcruiser anders uitpakte dan ons beloofd was, de driver was het daar niet mee eens, schudde mij door elkaar, probeerde mn backpack af te pakken maar ik hield voet bij stuk en vertelde hem met zn handen van me af te blijven en alles rustig te houden. Met 10 local Tibetanen om ons heen wilden we niet nog meer een scene maken. Na twee uur op het politiebureau (haha) te hebben doorgebracht en allebei ons verhaal te hebben gedaan, hebben we de helft van het ‘missende geld’ overhandigd en ietwat teleurgesteld afscheid genomen van de driver. Hebben we dat ook weer meegemaakt..

Na wat grenspapierwerk (horloge 2 uur en een kwartier terug zetten in tijd) en een rit bovenop een vrachtwagen met Jimmy en Dennis, de rest zat in de vrachtwagen, konden we een Jeep regelen die ons in 4 uur naar Kathmandu bracht. Rond half negen ‘s avonds kwamen we in Kathamdu aan en hebben we ons verwend met ovenheerlijke pizza’s in Thamel.

Een ontzettend indrukwekkende, letterlijk en figuurlijk adembenende reis staat in mijn geheugen gegrift en zal ik nooit meer vergeten. De mensen die ik heb leren kennen zijn echt speciaal. Ondertussen al afscheid genomen van Jimmy en Visa die hun eigen weg weer zijn gegaan. Morgen vertrekken Guusje en ik, samen met de twee Denen, Soren en Dennis, naar the Last Resort voor twee dagen raften!

Foto’s van Tibet kan je hier bekijken als slideshow en hier apart met uitleg. Neem er de tijd voor want ze geven de beste indruk van hoe adembenemend Tibet; het land, de mensen, de natuur en de dieren zijn.

Afgelopen week was heel hectisch en vermoeiend. Het afscheid op Snowland gisteren was eerlijk gezegd heel gezellig. Karen, Guusje en ik hadden gisteren cake’jes gekocht met gekleurde hagelslag, chocolade-bolletjes en ander zoet versierspul. In de namiddag hebben we met alle kinderen cake’jes versierd, echt super leuk! Ik denk dat het afscheid me (nog) niet zo zwaar valt omdat ik vandaag nog even terug kom om foto’s van de kinderen op te hangen in de klaslokalen. (Guusje en ik hebben met alle kinderen fotolijstjes gemaakt, samen met de foto’s die ik heb gemaakt van de kids geven we deze kado). Deze week hebben we zakdoeken laten maken voor de kinderen, aangezien ze hier allemaal met een snotneus rondlopen leek ons dat een gepast afscheidskado (bedankt Tineke voor je sponsoring!)…de kinderen waren er ontsnottend blij mee.

Ik zou hier nog maanden kunnen blijven, zowel bij Orgyan in huis als bij Snowland. Maar afgelopen dagen heb ik ook kriebels gekregen voor de reizen die we gaan maken. Morgen in de vroege vroegte vertrekken we voor tien dagen naar Tibet. In een Land Cruiser komen we boven de 5000 meter, hoger dan de hoogste berg van Europa, de Mont Blanc! Hoogteziektepillen, waterzuiveringstabletten, zonnebrillen, warme slaapzakken, windbreakers, fleece sjaals en -mutsen stonden op ons boodschappenlijstje en zijn inmiddels weer doorgestreept. Ik heb er ontzettend veel zin in! Met Guusje en mij gaat het heel goed, we genieten van al het regelen en, misschien wel ietsje belangrijker, van elkaar.

Meer tijd heb ik niet, mijn excuses voor het haastige en hectische berichtje.

Veel nieuwe foto’s kan je hier bekijken, onder andere van Losar, Patan en het afscheid van Snowland.

Donderdag. 15 februari. Die datum zit in mijn geheugen gegrift sinds Guusje haar vlucht had geboekt van Delhi naar Kathmandu. Ik sta lekker vroeg op, ga ontbijten en krijg te horen dat er vandaag in heel Kathmandu een grote Banda is. Strike. Opstand. Het eerste wat ik denk is dat het voor mij moeilijk gaat worden om naar het vliegveld te komen. Ik ben eerst naar Snowland gegaan, de leraressen konden niet naar school komen vanwege de Banda, dus hebben de kinderen een dagje vrij. Komt mij goed uit, kan ik nog lekker naar de supermarkt gaan om wat spulletjes te kopen voor Guusje. Eerst een uurtje genoten van de oudere meiden die hun dansjes aan het oefenen waren voor Losar.

Om half 11 ’s morgens ben ik naar de supermarkt gelopen, opmerkelijk rustig op de heenweg en aangekomen bij de supermarkt kom ik erachter dat deze gesloten is vanwege de Banda. Shit. Geen taart met 21 kaarsjes kunnen kopen om haar verjaardag, enigsinds verlaat, te kunnen vieren. Ik kijk om me heen, krijg het benauwd, kijk nog eens goed om heen, geen taxi te bekennen!. Na eventjes wachten zie ik in de verte toch een taxi rijden en nog wat later stopt er eentje aan de overkant van de kruising. Ik vraag hem of hij me over een uurtje naar het vliegveld kan brengen (ik kan er maar beter eentje reserveren als ze zo schaars zijn). Zijn ogen vergrootten zich en twee waterige pupillen staren me angstig en verstijft aan. Hij schud heftig heen en weer en zegt “NOHO!”….hmm dit kan nog lastig worden. De volgende taxi die ik zie rijden hou ik aan en vraag of hij me wél wil brengen, hij zegt dat het twee uur duurt (normaal half uurtje) vanwege de Banda. Ik moest op dat moment metéén instappen om nog op tijd op het vliegveld te zijn. Haha daar ging mijn planning. Hij vroeg een abnormale, lachwekkende en enigsinds zorgwekkende 1500 Nepaleese Rupees. Normaal is het 250! Uiteindelijk het belachelijke bedrag van 800 Nps betaald, ik moest er toch echt optijd komen! Na een paar keer omdraaien door een afgesloten straat vanwege de Banda ben ik nog redelijk optijd aangekomen op het vliegveld. Voor mijn gevoel urenlang gewacht maar onder andere The Beatles en Keith Kaputo hebben mij er oorstrelend doorheen geslagen. Drie kwartier na de Estimated Time of Arrival, die ik elke seconde checkte op de flightmonitor, kwam een klein, bruin getint meisje met grote backpack achterop en rode Eastpack voorop om de hoek lopen. Onze blikken kruisten elkaar meteen en bleven magnetisch plakken, ik zeg spirituele aantrekkingskracht, de rest van het vliegtuig had het waarschijnlijk gegokt op het feit dat ik als de Mount Everest boven alle Nepalezen uitstak en het vrij makkelijk voor Guusje was om mij te spotten. Een dikke onwennige maar ook fijne knuffel was het gevolg van ons treffen. Een klein snikje en eenzaam traantje liep over Guusje’s wang en dacht een zachte “ik heb je zo gemist” te horen. Ik kon alleen maar glimlachen :) Tegelijkertijd moet mijn bruisende hersengang en lichaam ontzettend wennen aan haar dichte aanwezigheid.

We hebben samen de taxi terug gepakt voor een respectabele 400 Rupees. We hebben heel relaxed en rustig de terugweg beleefd, ik kreeg niet meteen heel India op mijn dak en ik heb haar mijn Nepal-wetenswaardigheden bespaart. We merkten allebei dat het even wennen was! Ik heb Guusje voorgesteld aan de mensen in mijn huis, wat makkelijk ging, ik was ergens ook heel blij en trots om haar voor te stellen aan iedereen. Zij is toch een hele makkelijke, is welopgevoed en ervaren, ik merkte meteen dat ik me daardoor geen zorgen hoefde te maken of ze alle mogelijke culturele valkuilen wel doorzag, begreep en respecteerde. ’s Avonds zijn we naar Thamel gelopen waar ik Guusje ook heb voorgesteld aan Karen, Cathy en Hilde. We waren op deze ‘ongewone’ donderdag bij elkaar gekomen vanwege Cathy’s laatste avond in Nepal! Een gezellig avondje, de volgende dag hebben we afscheid van Cathy genomen en ben ik met Guusje gaan shoppen voor een trui en handschoenen voor haar. Ze kwam uit een Indiase sauna gelopen van 35 graden, dus had moeite om te wennen aan het Nepalese ‘koude’ klimaat.

Elk uur dat volgde werd minder onwennig en die onwennigheid zette zich na een paar dagen om in leuke herkenbaarheid en vertrouwdheid, ik kan oprecht zeggen dat het nú weer goed voelt. Tja, zoiets heeft blijkbaar de tijd nodig. Ik kon het idee van ‘mijn’ kamer en ‘mijn’ Kathmandu loslaten en beginnen met genieten van de weer aanwezige warmte van mijn vriendinnetje én van Guusje als ideale reismaatje!

Zondag, Losar! Het Tibetaans Nieuwjaar. Het jaar 2134. Het jaar van vuur en varken. De avond ervoor werd ingeleid op een nogal speciale manier. Twee borden met daarop een nog onherkenbaar stuk vlees deden haar intreedde en werden ons voorgeschoteld. Het werd al snel duidelijk dat twee geitenkoppen ons bleken aan te staren. Dus. Mijn motto “Willem probeert alles”, waar ik afgelopen maanden in Nederland en Nepal succesvol van heb kunnen genieten stond me op dat moment wat minder aan. Voet bij stuk gehouden en barbaars een stuk van een geitenkop gescheurd en onbevooroordeeld naar binnen geschrokt. Guusje twijfelde wat langer maar heeft ook dapper een stukje afgescheurd en opgepeuzeld. Een succes kon ik het niet noemen, maar vies is anders, ik hou het op soepvlees. De local Tibetanen om de eettafel zagen het als een delicatesse en binnen luttele minuten inclusief geknaag, gesmak en oog-uit-geslurp bleven er een paar naakte botjes op het bordje over. De volgende morgen om 7 uur, op verzoek van Orgyan, deed Losar haar vroege intreden tijdens het onbijt. Na een Tibetaans ritueel (stukje meel eten, rijst in de lucht gooien), warme wijn, “Happy Losar! Cheers!”, rijst met allerlei verschillende soorten noten (denk aan studentenhaver) en andere gekke dingetjes zijn we rond 10 uur naar Snowland gegaan. Alles was nog in voorbereiding maar het podium met geluidsboxen stond er al, stoelen stonden in rijtjes opgesteld en de spelletjes werden voorbereid. Tot 12 uur was de stroom uitgevallen dus tot die tijd hebben de kinderen zich vermaakt met de stoelendans, appelhappen, een eetwedstrijd, chocoladestukjes happen uit bergjes meel en het vetste spel: geblindoekt rondjes draaien, tien meter in ‘de goede richting lopen’ en een ovengebakken stenen pot met snoepjes erin kapot slaan (wat Tsering, een van de oudste, lukte!), de rest sloeg verrast in de blauwe lucht, ver weg van de juiste locatie, wat de staff, de gasten, de andere kinderen en wij ontzettend grappig vonden. Zie foto’s! De kinderen zijn zo ontzettend lief en behulpzaam voor elkaar, iedereen lacht, heeft het gezellig, echt ontzettend speciaal! Ik voel me heel bijzonder dat ik dit mee mag maken. Om 12 uur ging de hoofdschakelaar ergens in Kathmandu weer aan, enkele seconden later vloeide er prachtige Tibetaanse muziek uit de boxen. Práchtige, mooi opgemaakte meisjes van Snowland zetten voet op de dansvloer en voerden geheel synchroom, met echt súper mooie en getalenteerde dansbewegingen in oogstrelende, kleurrijke, glinsterende, feestelijke kleding hun dansjes op. De laatste dans was met Tikka, gekleurd poeder, die ze tijdens hun optreden in de lucht gooiden en op elkaars gezichten smeerden. Echt super cool. Na de laatste dans werd ik van mijn veilige stoel gerukt en moest mee op de dansvloer! Ik heb een uur lang heerlijk gedanst met alle kinderen op Indiaase Top 40 muziek, echt super vet! Zie, absoluut, de foto’s! Er was nog Tikka over en dat heb ik gemerkt. Ik ben een uur later met een rood-geel gezicht en kleren naar huis gelopen, haha. Heb mijn gekleurde kleren snel maar in de was gedaan en heb met schone outfit aan een super vette namiddag en avond gehad met Orgyan, Guusje, Karen, Selija (een andere Engelse irritante vrijwilliger), Durga (de day-to-day principal van school), Ninja (de Duitse) en andere gasten die kwamen en weer gingen. Met rode wijn, vervolgens witte wijn en afgesloten door Johny Walkers was er geen betere manier om in gedachte met jullie het Brabantse Carnaval te vieren! Gij maakt mij de pies nie lauw! toch? :)

De volgende dag om 10 uur met Guusje en Karen en zonder koppijn (goede wijn en whisky!) naar Patan geweest. Een enorm mooie plek buiten Kathmandu waar ik al eens was geweest met Cathy en Hilde. Ik heb er geen spijt van want het Weer was stukken beter en heb echt weer prachtige dingen gezien. Het is ook lekker gezellig met Guusje en Karen, zo makkelijk gaat dat allemaal! We hebben in een prachtig binnentuintje ’s middags heerlijk gegeten. Voor het straatbeeld, de straatkinderen, het tuintje en meer verwijs ik naar de foto’s :)

Dinsdag, de laatste dag dat Losar wordt gevierd, zijn ’s morgens klas 4, klas 5, Ninja, Karen, Sander (een Nederlandse jongen die bij Karen in huis woont), Guusje en ik naar Bodha gegaan. Onderweg hebben de kinderen en wij onze respect betuigd aan een overleden Boedhist die, net als ‘onze’ Rinpoche van Snowland, herkend was als een reincarnatie van een Boedha god en prachtig versierd en kleurrijk opgebaard lag in een monestary, een klooster. Heel mooi om de kinderen een gebedsgebaartje te zien maken en hun hoofd in aanraking te laten komen met het altaar. Ik kopieerde de bewegingen en ritueeltjes van de kinderen uit respect voor alles om me heen. Vandaag heb ik weer lesgegeven en heeft Guusje ’s morgens gesport met de kinderen en Karen en een uurtje later lijstjes gemaakt met de kinderen en Karen. Daar heb ik al geen omkijken meer aan!

Na de lunch heb ik niet lesgegeven maar met Guusje eens goed bekeken wat we de komende tijd in Nepal gaan doen. De planning is tot nu toe; afscheid op Snowland met Karen volgende week donderdag, daarna Chitwan National Park, Pokhara (prachtige stad middden in Nepal aan een meer), 8 dagen Tibet, een 13-daagse trekking door de Himalaya (we wilden voor 21 brute dagen gaan, maar de tijd gunt ons dat niet), een of twee dagen raften en de Kathmandu vallei verder bezoeken. We nemen daarna de helse rit van Kathmandu naar de grens, pakken de trein naar Delhi, vliegen van Delhi naar Mumbai en op 8 april gaan we ’s avonds naar Australie. Dat is nog ver buiten mijn zicht en dat wil ik voorlopig nog zo houden, Nepal, Kathmandu en Snowland is nog veel te mooi!

Ik verwijs nu ook naar Guusje’s verhaal, zij belicht dezelfde onderwerpen op een andere manier en verteld ook over totaal andere leuke dingen van de afgelopen dagen die we samen hebben meegemaakt.

Er staan een paar nieuwe foto’s op, de rest komt later, is moeilijk om nu allemaal up te loaden! Maar hou de site in de gaten!

Het lesgeven is prachtig. Ik heb voor elke klas door hoe ik het beste de aandacht van iedereen erbij kan houden. Ik hou het leuk. Vorige week heb ik drie dagen de hogere klassen overgenomen van een lerares die naar India moest om te bidden. Hen kan je écht wat leren, zijn gemotiveerd en aandachtig. Dat maakt het lesgeven veel minder vermoeiend en nog belangrijker, het geeft me voldoening. Ik moest Math geven (breuken, hoeken opmeten) en Engels. Dat ging echt goed; ze snapten wat ze eerst niet begrepen :). Donderdag, de laatste dag met de oudere klassen, had ik een vet idee voor klas vier. Ik legde ze uit sprookjesboekjes te willen maken met voor iedereen een hoofdrol weggelegd. Vier groepjes, elk drie kinderen; een prins, een prinses en een schurk. Ik had ze een uur gegeven om alle benodigdheden bij elkaar te schrapen of zelf te knutselen. Lipstift, kroontjes, een scepter, mooie kleding, you name it. Na bij alle prinsen een franse snor en bij alle schurken een stoppelbaard met foute sik te hebben getekend ben ik begonnen met foto’s te maken. Ik had 6 scenes uitgedacht waar ze zelf invulling mochten geven aan de locatie van de foto en hoe ze op de foto wilden. Voor elk groepje dus 6 foto’s, die samen een verhaal vormen, later deze week ga ik deze uitprinten, ‘sprookjesboekjes’ van maken en kado geven aan de kinderen. Was echt super leuk, gezellig en grappig om te doen!

Ik had één keer een oudere klas HPE; Health and Physical Education, lees sporten! Ik besloot ze sprintles te geven: “on your marks…set…go!” Super vet :) Totdat de kinderen besloten dat ik tegen Karen moest rennen. Ik zette mijn beste beentje voor en op de helft zag ik Karen mijn stof happen (hehe), met zelfvoldane glimlach zette ik het laatste stukje nog even aan, maar ik ging me ook overschatten…de finish, zijnde een voetbalgoal, kwam in zicht en ik besloot in plaats van er onder door te rennen mijn armen omhoog te gooien, de lat vast te houden en een salto om de lat te maken. Dat grapje ging helaas niet door (duh!), ik had teveel vaart en op het hoogste punt had ik geen grip meer en smeet de zwaartekracht me onverbiddelijk neer op de keiharde Nepalese speelgrond…BAF! “Auw…hoofd…opstaan? nope…ik zie sterretjes….mijn zicht was links en rechts blurry…dit is niet goed” Na 2 minuten toch opgestaan…nog steeds blurry zicht, kindjes wijzen naar mn elleboog…fuck…bloed…haha. Ben maar naar huis gegaan en heb 2 uur op bed gelegen met paracetamol. Nu, vijf dagen later, is de schade een dikke schaafwond op mijn onderarm en wanneer ik met mijn hoofd schud doet het pijn. Oh, oh, ik weet het, wat ben ik toch…niet slim. Ik was de winnaar, maar Karen de lachende derde :)

Vrijdag weer aan lagere klassen lesgeven, ik heb met Kinder Garden een gave lestactiek uitgevonden. Normaal zijn het, zoals ik al schreef, rondvliegende projectielen waar je totaal geen orde kunt houden. Maar ze moeten nu állemaal op de maat, die ik aangeef door op en neer te gaan met mijn arm, een Engelse zin zeggen. Ze moeten tegelijk beginnen en állemaal preciesss tegelijk stoppen. Ze mogen bewegen wat ze willen tijdens die Engelse zin en nadat ze het laatste woord hebben uitgeschreeuwd is er doodste stilte voor 5 seconden, die ik stilzwijgend aftel. Voetengeschuifel? Neus opgehaald? Kuchje? Lachje? Ik verbreek de stilte door te zeggen dat het overnieuw moet! En dat vinden ze prachtig haha, ze moeten echt hun lach inhouden tijdens die vijf seconden, het is ook écht super stil, ik kan de vogeltjes horen fluiten. Als het de klas lukt tegelijk te beginnen, te stoppen en vijf seconden stil te houden leg ik mijn boardmarker neer en heb ze geleerd dat ze voor zichzelf mogen klappen en een schouderklopje aan de buurman/vrouw mogen geven. De klas én ik vinden het prachtig en we genieten!

Ik speel naast leraartje nu ook doktertje. Ninja is afgelopen dagen en de rest van deze week weg, waardoor ik bij de Chickenpocks kindjes alle kleine chickenpocks moet insmeren. Dacht het vies te vinden maar dat is totaal niet zo. Omdat het een ‘medische’ situatie is veranderd elke opvatting over wat je normaal vies zou vinden. Ik snap nu ook meer over Guusje’s (en haar matties) vermogen om placenta’s en moederkoek en -poep te ruimen. Elke morgen en middag 11 chickenpock kinderen insmeren is wel best veel, doe er klein uurtje over. Ach als Guusje komt
kan ze meehelpen ;)

Ik heb Rinpoche voor de tweede keer ontmoet tijdens het avondeten. Dit keer niet als gereincarneerde Boedha god maar leerde hem kennen als persoon, als broer van Orgyan. Dat was opluchtend en eigenlijk gewoon heel gezellig.

Woensdagavond gebowld met Karen, Cathy & Hilde. Om het kort te houden…ik heb mijn naam eer aan gedaan en ze alledrie finaal van de baan geslaan. Heerlijk, vooral omdat Karen me van te voren overblufte door de eerste plaats op te eisen :) Ach Karen, ze had een tweede plaats, weliswaar totaal uit zicht en in het donker achtergelaten door de onbetwiste winnaar (oh ik hoop zo dat ze dit leest, beetje stoken!). Ik ga er vanuit dat ook jullie dit lezen als een aangedikte versie van de werkelijkheid.

Vrijdagavond naar Thamel gegaan en gemeet met Cathy, Hilde en wat anderen. Lekker Indiaas gegeten en daarna naar Budha Bar en the Fire Club wat gedronken en vooral veel gedanst op o.a. muziek van de film Salaam E Ishq, super lache :) Ik had het vette idee om ‘s ochtends sunrise mee te maken op Kathmandu Durbar Square waardoor ik na 2.5 uur slaap om 4 uur wakker werd van mijn wekker. Lekker heet gedouched en buiten stonden Cathy en Hilde ons zwaar vermoeiend al aan te gapen, uh ik bedoel op te wachten. Ik werd vrolijk begroet met “Why are we doing this…” ik ben wakker: “a very good morning to you too Cathy!” Wat bleek, we hadden ons een klein beetje vergist in de tijd dat de zon op komt. We hebben Durbar Square alleen in het pikkedonker gezien haha. We moésten om 6 uur weer naar Thamel omdat om 6.30 ons busje vertrok naar…

-wauw, een bruggetje-

…the Friendship bridge, de grens van Nepal en Tibet. Met 14 mensen (meerendeel TPA’ers), maar eigenlijk alleen opgetrokken met ‘ons’ groepje van vier. Ik was al zolang in Kathmandu gebleven dat ik echt was vergeten dat ik Nepal ben, wat véél meer te bieden heeft. Ik heb ontzettend veel genoten van alles om me heen; de grote kuilen in de weg, de ravijnen 20 cm naast ons busje, de berggeiten, oude vrouwtjes met een grote buil takken op haar rug, kindjes die als twee druppels water lijken op die van Snowland en spelen met niets meer dan een steentje of oude plastic fles, de gelaagde groene landbouw op de helling van de bergen en de besneeuwde Tibetaanse (!) bergtoppen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de nergens over gaande en zwaar grappige gesprekken met Cathy, Hilde en Karen. Of koop een pak droge Maria koekjes, kauw er een paar keer droog op, blaas of praat en laat de kruimels de vrije loop gaan in de Nepalese berglucht, we kwamen niet meer bij van het lachen. De bungeejump brug (niet te verwarren met de Friendship bridge, die tegenviel, het was gewoon een lelijke betonnen brug met niets speciaals daaromheen) was super hoog, de tweede hoogste bungee brug van de wereld. Zie foto’s. Om het thuisfront gerust te stellen, ik ben niet gesprongen. Heb de urge gewoon niet. Maar het was wel gaaf om twee van onze groep en een hoop andere waaghalzen te zien springen. Het resortje bij de Bungeebrug was ook echt mooi. Zwaar uitgehongerd en een beetje sloom van de vier uur durende terugrit kwamen we weer aan in Thamel, waar we ons op ovenheerlijke pizza’s hebben gestort. Genieten! Rond 9 uur naar hotel gegaan, er was een tv: ‘Saw’ in hotelkamer met Karen gekeken (“Nee Willem, serieus! licht moet echt aanblijven! en deur van de badkamer moet dicht!” haha), daarna lekker geslapen. Volgende dag ontbeten en lekker lang ge-internet en wat dingetjes geregeld. Als ik dan online heb gekletst met een huisgenootje heb ik het op de terugweg naar huis toch wel moeilijk. Normaal heb ik teveel afleiding om het thuisfront te missen, maar zo mis ik dat wel echt even. Die relaxte avonden en gesprekken o.a. De timing van Guusje is, nogmaals, dus ontzettend goed. Komende week staat voor mij in het teken van voornamelijk Guusje’s komst, ook Cathy’s laatste avond en zaterdag Losar, groot feest op school (Tibetaans nieuwjaar). Ik heb er zin in!

Bedankt voor jullie reacties en lieve mails, doen me echt veel goed, zo ver weg van het vertrouwde thuis.

Veel nieuwe foto’s hier als slideshow, en hier met uitleg (rechts van de foto zie je twee foto’tjes, deze stellen de vorige en volgende foto voor van de foto die je op dat moment in het groot aan het bekijken bent).

Ik voel dat de zon vandaag veel gaat schijnen. Doe het kettinkje van Guusje om, schuif drie armbandjes die ik in Thamel heb gekocht over mijn linkerhand en sluit mijn horloge om m’n linkerpols. Ik trek kieskeurig een t-shirt uit de kast en sluip in mijn heerlijke vertrouwde perfect-zittende broek. Ik kijk naar mijn tafel en verplaats de labello naar mijn linkerbroekzak. Mijn dagboek leg ik netjes recht en neem een slok fris mineraalwater. Ik zet de koude kraan open en laat mijn gezicht verassen door het heerlijke koude water. Fluitend loop ik naar beneden en begeef me in de eetkamer. Mijn benen zijn nog gewend languit niets te doen waardoor ik elke morgen moeite heb om me in de kleermakerszit te begeven, auw. Ik krijg Timoks, een soort deeg wat gestoomd is en je moet dippen in Moha (honing) of Achar (spicey stuff). Super lekker! Tegenover me zitten twee kleine meisjes van rond de zeven jaar, ontzettend hard te giebelen samen. Ze komen van Snowland en verblijven hier totdat voor beiden de waterpokken over zijn.

Ik stop mijn camera in m’n Eastpak, een rol toiletpapier, deo, mijn portomonnee en een fles water. Ik neem mijn All Stars in mijn hand en doe deze buiten pas aan. Geen schoenen in het huis. Ik loop door de voortuin en sluit de poort achter me, kijk links en rechts en geniet van het leuke kleine straatje waar ik op dat moment sta. Ik loop door een mini vuilnisbeltje en speelplek voor kinderen, wandel tussen achtertuinen van de buurt en om een basketbalveld van een middelbaar schooltje. Ik schiet een steegje in en doe een krakkemikkig poortje open. Ik kom dan letterlijk in de achtertuin van iemand anders, een soort patio, na de bewoners vriendelijk begroet te hebben kom ik aan bij de achterdeur van Snowland. Elke keer weer een vette wandeling van een paar minuten. Kinderen kijken me aan en begroeten me lachend met “Goodmorning Sir!”, ik zeg lachend terug “Goodmorning! How are you?” en geef ze een aai over de bol. “I am fine, thank you! How are you?”…“I am doing just fine, thank you!”. Dat doe ik zo ongeveer bij 20 kindjes die ik onderweg tegenkom naar het kleine kantoortje. Vaak is Ninja er al en zeg ik “Gutenmorgen desen morgen” op mijn beste Duits. De dag op Snowland is begonnen!

Elke morgen ben ik er om negen uur, sinds dat de vakantie is afgelopen. Donderdag was voor mij de eerste dag lesgeven. Ik kreeg pas die morgen een rooster wat en aan wie ik les moest geven. Het bleek Engels te zijn, aan klas één. Meer wist ik ook niet. Niet wat ze moeten leren, niet hoe ver ze zijn, niet of ze huiswerk hebben gekregen. Dus gooi ik mezelf maar wéér eens in het diepe en stap de klas binnen. Iedereen staat op; “Goodmorning Sir!”….ok…well….”Goodmorning everybody”…kinderen staren me aan..duss…lesgeven…uhmm…iedereen staat, ok. Ja. Waar was ik? “Do you all have your books?”..goede kick-off, al zeg ik het zelf…heb ik mijn leraren ook altijd vaak horen zeggen. Iedereen knikt enthousiast. Hmm. “Can I please borrow someone’s book?” Ik krijg een boek aangereikt en blader er eens professioneel door. Ik kom erachter dat ze het boek al uit hebben dus besluit maar te herhalen. Tja. Weet jij het beter? Ik heb ze hardop zinnen laten lezen en daar waar nodig verbeterd. Het is ontzettend basic Engels; “This is an apple, this is a tree”. Shit ze staan nog stééds, uhmm…”you can sit down now?”, stoffelstoffel, iedereen zit. Haha. Kindjes blijven ook bij de ingang staan van de deur. Toen de eerste keer een kindje met een zacht stemmetje daar al 10 minuten stond besloot ik mijn oren te spitsen en dacht een “Can I come in Sir?” te bespeuren, dus ik antwoordde zachtjes en met leraren-hoofdknik, “yes, please come in!”. En het kindje huppelde binnen.

De volgende les was een circus van rondvliegende kinderen en afgeleide projectielen; Kinder Garden…zucht. De volgende klassen waren opvallend rustiger en payed attention. De meeste Engels, een klas Science (“Body temperature is 39 degrees Celcius”) De boeken die ik van de leerlingen krijg zijn mijn leidraad en dat gaat best goed. Twee lessen “Creative” aan de lagere klassen, ik moest zelf ter plekke iets verzinnen, duss lekker tekenen en bootjes/vliegtuigjes vouwen. Later meer over de lessen.

Rond vier uur wandel ik de mooie route terug naar huis. Tussen vier en half negen (etenstijd) doe ik altijd wat anders. Het begint te schemeren rond half 6 en om half 7 heeft de zon zich verstopt waardoor ik mijn vertier binnenshuis moet zoeken. Ik schrijf in mijn dagboek. Ik speel met de kinderen van Snowland of kijk samen met de kinderen naar een film. Of ik teken een neptatoo op Karens pols omdat ze deze gisteren in het écht heeft laten zetten! Dan is er nog de stroom. Er is minder water in de rivieren van Nepal waardoor er minder stroom opgewekt kan worden. Om die kostbare stroom te besparen is besloten in plaats van de gebruikelijke zes uur per week, 24 uur per week de stroom af te sluiten. Dat is élke dag zo’n dikke drie uur, op steeds verschillende tijdstippen. Eigenlijk is dat zo erg nog niet. Die tijd neem ik vaak om lekker met zaklampje op mijn hoofd in mn dagboek te schrijven (zie foto) of ik doe een fotoshoot met kaarsjes en zaklamp met Nema, Pema en Orgjen (niet Orgyan!). Super leuk, zie foto’s!

Mijn Nepalese vocabulair heb ik uitgebreid naar een respectabele 1 tot en met 20 tellen en de woordjes zwarte thee, suikerthee, ik, jij, u, wij, hoe gaat het, goed, ja, nee, o.k., dankjewel, ik heb genoeg gehad, ontbijt, lunch, avondeten, rijst, groente, ei, pittig, honing, kopje, bord, lepel, lekker, honger, kaars, eten, links, rechts, meer, minder, wat, waarom, asjeblieft, koud, warm en water. Ik kan ook elk getal in het Nepalees schrijven (wat zwáár anders is dan 123456789). De kinderen van Snowland vinden het prachtig, Achoo Lamo (het kookvrouwtje) moet altijd lachen als ik iets in het Nepalees probeer te zeggen :)

Tussen acht en negen uur is het etenstijd. We eten momo’s (Deeg gevuld met vlees wat je dipt in spicey stuff), Dal Baht (rijst met groente, vaak linzen, klinkt vies, is lekker), Tukpa (maaltijdsoep) of andere lekkernijen. Na het eten ga ik huiswerk nakijken, lekker een film kijken in de tv room, schrijven in mijn dagboek of heerlijk in bed liggen en muziek luisteren.

Vorige week zondag was Rinpoche aangekomen in Kathmandu. Rinpoche is de jongere broer van Orgyan, mede oprichter van de school en ontzettend hoge Boedhist. Hij is op jonge leeftijd herkend als een reincarnatie van een Boedhistische god. Alsof de Koningin op bezoek was. Hij verblijft in Kathmandu tot en met Losar, 17 februari. Woensdag avond kwam Orgyan mijn kamer binnen en vertelde me dat het tijd was Rinpoche te ontmoeten. Ik kreeg van Orgyan een Katan, een witte zijden sjaal die ik met beide handen voor me moest dragen. Ik liep de eetkamer binnen en Rinpoche zat daar, hoger dan de rest van de vele gasten, in mooie rode en oranje monnik kleren, kaal hoofd en in kleermakers zit. Ik kromde mijn rug en bood hem humble de Katan aan, hij nam deze van mij over en strekte zijn armen om de Katan om mijn nek te leggen. Hij hield met beide handen even mijn hoofd vast en groete me vriendelijk. Ik zei dank u wel in het Nepalees terug en verliet met mijn gezicht naar hem toe gericht, met een kloppend hart, de eetkamer. Wat een vluchtige maar mooie minuut was dat.

Vrijdag ben ik met Karen naar Bodha gegaan, de grootste stupa van de wereld. Super mooi, maar mijn aandacht ging na tien seconden meer uit naar de prachtige mensen die al biddend om de stupa heenlopen. De setting was echt te gaaf, zo’n grote stupa, overal gebedsvlaggetjes, biddende voornamelijk Tibetaanse oude mensen, en om de Stupa heen kleine winkeltjes die o.a. religieuze muziek, spelletjes, beeldjes en schilderijen verkopen. Lekker op een dakterrasje gezeten met uitzicht op de Stupa, chocolate cake gegeten met warme chocoladesaus eroverheen (ik kan het hebben) en een capuchino. Genieten! Omdat het volle maan was die avond zou de Stupa helemaal verlicht worden, toen we daar aan kwamen bleken het electrische lichtjes te zijn. Over twee weken is het Losar; Tibetaans nieuwjaar, ook dan is de stupa in Bodha verlicht maar dan met boterkaarsjes, veel mooier! Dus hebben we besloten niet te wachten tot het donker was en de taxi gepakt naar Thamel. Het onderhandelen gaat me goed af, je lacht de taxi chauffeurs uit als ze hun prijs geven en snijdt ze af door driekwart van de prijs te noemen. Als ik ook maar een faint gebaar van een ‘nee-knik’ bespeur loop ik naar de volgende taxi waardoor de man zucht en ons meeneemt voor ‘driekwart van de prijs’. Dat doe je bij taxi’s, papier, een trui of handschoenen. Overal! Best leuk :) Als marketing manager / commercieel econoom moet ik me hier natuurlijk van mijn beste kant laten zien, kots kots.

In Thamel aangekomen zijn we met Hilde en Cathy en andere (minder leuke) TPA’ers wat gaan eten. Niet heel lekker, mijn maag reageerde er ook niet goed op maar gelukkig geen last van gehad verder. Ach, je probeert elke keer een ander restaurant, dan kan er eentje tussen zitten die tegenvalt. Een super gezellige avond gehad met lekker wat drinken (niet in Eindhovense Verwerhuis hoeveelheden), veel lachen, zelfs dansen deze keer en veel praten met John en Joo uit Zwitserland en China en Andre, de Arsenal fan uit Londen. Ik lag om half vier in bed. Volgende morgen ontbeten met een creamcheese sandwich, banana lassie en een chocolade croissant. Had ik al gezegd dat het leven goed was?

Ik besloot niet met Karen en haar tatoo mee te gaan (al zou ik dat echt vet hebben gevonden) maar met Hilde, Cathy en wat anderen naar Patan Durbar Square te gaan (zie foto’s), zo’n twintig minuten rijden buiten Kathmandu. Heel mooi. Daar rondlopen was echt gezellig en cool, overal waar ik keek zag ik mooie dingen. Vrouwen die water halen, kindjes die spelen, prachtige oosterse gebouwtjes, kleine deurtjes (tot mijn oksel), alsof ik in een scene van ‘crouching tiger, hidden dragon’ rondliep. Later op de dag terug naar Thamel waar we hadden afgesproken met Karen en haar tatoo; echt relaxed, foto volgt! Die dag hadden we besloten om ’s avonds naar de bioscoop te gaan; Salaam el Ishq (gegroet liefde). Een supper vette, vier uur lange, kleurrijke Hindi movie, zonder ondertiteling :) Met alle ingredienten die je maar kan stoppen in één film! Tussen de scenes door blazen de muziekbeats je van de stoel en wordt je overwelmd door een prachtige mix van Westerse en Indiaase muziek en dans. We hebben ons kapot gelachen en ook enorm genoten van de vaak professionele en soms hilarious foute scenes, de vele mobiele telefoon’s die in de zaal afgingen en tot onze verbazing bijna allemaal werden opgenomen, de Pringles die alvast voor ons waren verpulverd en de pauze van letterlijk twee minuten.

Deze week lesgeven, aftellen totdat Guusje komt (nog elf dagen!), woensdagavond bowlen met Karen, Cathy en Hilde en zaterdag naar de Tibetaanse grens; de Friendship bridge…een prachtige omgeving waar (het schijnt) de grootste bungeejump brug van de wereld staat. Maar deze keer ben ik niet van plan mezelf in het diepe te gooien.

Foto’s als slideshow, foto’s normaal met uitleg van mij

Geen samenhangend verhaal maar losse stukjes. Alles wat ik hier mee maak bestaat uit totaal verschillende indrukken die hier samensmelten tot één bericht.

Ik ben niet meer ziek geworden. Voel me fysiek hetzelfde als in Nederland (ik barst van de energie en heb de hele dag door honger, dat zegt genoeg voor degenen die mij kennen). Één nacht heb ik last gehad van stof in mijn kamer. Een bezem doet toch niet zo goed zijn werk als een stofzuiger. Combineer dat met een tapijt en Willem’s vervlogen astma-allergie kwam weer naar boven waaien. Kon die nacht bijna niet slapen doordat ik moeilijkheden had met ademhalen. Het koste me pijn en moeite om met één ademhaling ook maar een kwart van de normale hoeveelheid zuurstof uit de lucht te halen. De volgende dag alle dekens en kussens op het balkon laten uitwaaien. Alle ramen tegen elkaar open gezet. Er bleek een stofzuiger in het huis te zijn..alles goed gestofzuigd en afgelopen nachten weer heerlijk geslapen. Doordat je op een paar momenten ziek of zwak bent waardeer je de gezonde momenten veel meer. Always look on the bright side, zal ik maar zeggen.

Eergisteren ben ik met Ninja naar het ziekenhuis gegaan. Senam, een jongetje van 11, verbleef al meerdere dagen bij ons in huis maar werd niet beter. Te zwak om zelf te lopen heb ik ‘m op mijn rug gedragen. Taxi in, hobbel de hobbel, toeter de toeter naar het ziekenhuis en daar naar de dokter. De dokter bleek een voetbalfan te zijn. Nadat ik zijn vragen had beantwoord over wat Gullit, van Basten de broertjes Koeman nu voor carriere hebben heeft hij het kindje wat medicijnen voorgeschreven en naar de x-ray en bloedtest gestuurd. De x-ray kamer was niet bepaald hetzelfde als in het Maxima Medisch Centrum. Het leek meer op een x-ray kamer voor koeien met darmproblemen op een verlaten boerderij in Ghana. Maar de ‘foto’ zag er uiteindelijk hetzelfde uit als die in Nederland. Ondertussen vertelde ik hem over mijn astma-come-back. Ik heb nu zo’n puff-inhaler-ding wat ik sinds 10 jaar niet meer gebruikt heb. Die dingen zijn kleiner geworden, lijkt wel.

Drie dagen geleden kwamen 8 jongens uit de buurt naar Snowland en daagden ons uit voor een voetbalwedstrijd. Daar zegt Willem geen nee tegen. Ik heb de kinderen van Snowland zelf het beste team laten samenstellen, gelukkig was ik ook uitgekozen. Na de lunch begaven oudere en grotere buurtjongens met zelfvertrouwen en een stoere glimlach het veld. Onze kinderen hadden zich omgekleed. Twee van ons hadden zelfs allebei een voetbalschoen, met de nadruk op één. Gelukkig was de ene rechts, en de andere linksbenig. Na een enthousiaste, vriendschappelijke, leuke en vermoeiende anderhalf uur verlieten de grote buurtjongens het veld. Totaal van het veld geslagen, humiliated, verpulverd, tot stof gedegradeerd. Wij bleven achter met een grote glimlach op ons gezicht. 11 – 2. Oh yeah. Onze kinderen spelen samen, écht samen en doen niet onder voor leeftijdsgenootjes van RKVV Bergeijk of FC Eindhoven. Ik was best trots.

Alle admission forms van de kinderen op Snowland zijn onvolledig, handgeschreven en met oude pasfoto’s van de kinderen. We gaan deze allemaal digitaal maken. Ik heb samen met Karen een geel A3 papier gekocht en opgehangen aan de muur. Tot nu toe 78 kinderen voor het gele papier gefotografeerd, ziet er echt relaxed uit. Ga er denk ik een compilatie van maken. Dat wilde ik even delen :)

Ik kan in het Nepalees tot tien tellen en zeggen dat ik genoeg heb gegeten. Ik weet alle benamingen voor het Nepaleese / Tibetaanse eten en drinken. Het kookvrouwtje vind het prachtig als ik haar in het Nepalees bedank voor het eten. Morgen ga ik het kookvrouwtje Engels leren, ik heb veel woorden opgeschreven en samen met wat kindjes in Orgyan’s house vertaald naar het Nepalees, dat was echt super leuk en grappig om te doen. Ik steek er ook veel van op en morgen hoop ik dat zij er ook wat van leert.

Gisteren met Karen naar Thamel gegaan. Die afwisseling tussen Snowland / Orgyan’s house en Thamel blijft echt heel relaxed. Ik heb een heerlijke warme trui gekocht. ‘s avonds hebben we gezellig met Hilde (een nieuwe volunteer uit Nederland) en Kathy (de Ierse) gerelaxed en cocktails gedronken. Life is still good :) Lag om drie uur in mijn bed. Heerlijk uitgeslapen tot half elf, warm gedouched en lekker ontbeten met andere volunteers; cappuchino, croissantje, cream cheese sandwich, hmm. Met Karen en Kathy beetje rondgelopen door Thamel, in een lounge cafetje gekletst en nu even achter het internet. Foto’s uploaden lukt hier niet, maar een paar zijn gelukt, internet is te sloom..die houden jullie dus nog tegoed! Ben echt blij dat ik niet helemaal in mijn eentje ben. Heb geluk dat Karen op Snowland is, maakt het stuk gezelliger. En Kathy is ook echt relaxed, zelfde soort humor, ze vond Anchor Man super grappig, zegt voor mij en voor degenen die de film hebben gezien genoeg:)

Ik heb the Kiterunner (de vliegeraar) gelezen. Wat een prachtig boek, aanrader.

Alles wat nu volgt, vertel ik niet omdat het zo apart is, maar omdat ik dit óveral in Nepal zie/ervaar en jullie een zo realistisch beeld wil geven van de normaalste en meest voorkomende zaken in Kathmandu.

Ik voel me gezond, sterk en gelukkig. Wat ziet de wereld er dan een stuk mooier uit. Ik geniet met mijn westerse blik van Nepal. Twee kleine hobbelwegen komen samen en gaan verder als één weg, in het nauw van deze twee wegen is een klein moestuintje aangelegd, afgezet door slaphangend prikkeldraad. Over het prikkeldraad hangt een verweerd en afgescheurd stukje vuilniszak. Ik loop verder en kijk naar de grond. Ik zie geen asfalt of op de graad nauwkeurig aangelegde kinderkopjes. Ik loop over zand, stoot mijn tenen regelmatig tegen uitstekende stukken baksteen of beton. Ik kijk meer naar de grond dan in Nederland. Wil mijn enkel niet verstuiten door een plots gat in de weg. Oude vrouwtjes vegen met een bezem de straat schoon. Geen bezem zoals wij die kennen maar een heksenbezem waar de steel van is afgebroken. Aan de kant van de weg, in de goot, komen straatvuil en vies water bij elkaar. Ik heb bijna geen prullenbak gezien. Je papiertjes op straat gooien is niet asociaal maar normaal. Ik wordt veel aangekeken. Jongeren die naar school lopen kijken naar mijn kleren. Schoolmeisjes passeren me giegelend en ontwijken mijn blik als ik ze aankijk. Eentje durft wel en steelt mijn blik voor een halve seconde waarna zij nog harder giegeld dan de rest. Ik glimlach.

Ik loop langs de kant van de weg en hoor getoeter achter me, twee weken geleden zou ik aan de kant zijn gesprongen maar nu haal ik een oud mannetje in. Die auto wacht wel. Of passeert me op 2 milimeter na. Een aankomende tegenliggende auto gaat nóg wat meer aan de kant waardoor ik soms in een smal straatje op één lijn sta met twee auto’s, een voetganger en een motorbike. In Nederland zou dat niet passen, hier wel. Ik loop verder langs een huis dat geen deuren of ramen heeft, het volgende huis is precies hetzelfde. Ik kan zo in de slaapkamer van een oude man kijken, hij is aan het opruimen. Ik denk dat hij binnen 1 minuut klaar is want zoveel leek hij niet in zijn bezit te hebben. Ik wandel met de zon in mijn nek langs een marktje. Geen kraampjes maar hutjes met zeiltjes op de grond, hierover zijn allerlei soorten groenten uitgespreid. Het volgende hutje lijkt precies hetzelfde te verkopen. Kinderen spelen met een knoopje en een oude plastic fles. Ze zijn gelukkig, misschien wel gelukkiger dan het kindje in Nederland dat op zijn nieuwe Playstation 3 Zombie’s aan het vermoorden is met een Flamethrower.

Ik moet weer glimlachen. Dat blijf ik maar doen, een van de bijwerkingen van reizen denk ik.