Over Willem

Tja. Waar te beginnen. Ik voel me een jonge gast die hard op zoek is welke kant op te gaan in de toekomst. Mijn eigen weg zoek ik vanaf het moment dat ik me bewust werd dat ik verantwoordelijkheden kreeg en ik zelf keuze’s moést maken over mijn eigen unieke leventje. Havo of vwo? Hogeschool of universiteit? Kunst of economie? Werken, studeren of reizen? (oké die laatste was makkelijk)
Ik ben er over veel dingen wel uit, toch voel ik dat het tijd is om een frisse neus te halen, alles even laten rusten, even weg van de luxe en gewenningen, beseffen dat de keuzes die ik ‘moet’ maken niet in verhouding staan met de keuzes die anderen moéten maken. Mezelf in het grotere plaatje zetten. En natuurlijk om heel veel te genieten!

Ik wil de wereld leren kennen. Omdat ik niet het geld heb en tijd neem om dat in één keer te doen begin ik bij Nepal. Een land dat volgens het Westen een van de meest natuurlijke, serene en mooiste landen van de wereld is. Een land dat in werkelijkheid een ontwikkelingsland is, waar de helft van de mensen onder de armoede grens leeft. Een land waar vijf jaar geleden de hele koningsfamilie is uitgemoord, waar al tien jaar lang een burgeroorlog heerst en waar pas sinds dit jaar een échte democratie is gekomen waar rebellen én regering samenwerken. Het lijkt de goede kant op te gaan, voor mij de groene vlag om door Nepal te reizen. De tegenstrijdigheid tussen aan de ene kant de mooie mensen en natuur en de andere kant armoede en onzekerheid spreken mij aan. Geen idee hoe het mij gaat bevallen…vandaar dit reisverlag, zodat ik mijn ei kwijt kan en jullie een beetje op de hoogte blijven.

Om het land zo goed mogelijk te leren kennen wil ik twee maanden bij een Nepalees onderdak vinden en gedurende die tijd in een project werken. Meer hierover zodra ik een project heb gekozen. Midden februari komt Guusje vanuit India mij in de armen springen op het vliegveld in Kathmandu. Samen gaan we een maand door Nepal reizen, en als mijn reisschema het toestaat, onder het motto van ‘liever gisteren dan morgen’ een bezoekje brengen aan Tibet. Tibet is Tibet niet meer sinds het binnen de Chinese grenzen valt. Neonverlichte huizen, flatgebouwen en casino’s worden door Chinese imperialisten uit de grond gestampt en van iedereen krijg ik te horen dat áls ik nog iets wil meekrijgen van het beeld dat ik van Tibet heb, ik er zo snel mogelijk heen moet gaan! Ik ben benieuwd of me dat gaat lukken, het land binnenkomen schijnt best moeilijk te zijn.

Ik kan mijn reis niet beter af sluiten door een heerlijke en gave reis te maken door Australie. Ik zeg strand, zee, golven, surfen, mensen ontmoeten, woestijn, camper cruisen, hang loose en Ayers Rock….twee maanden later vlieg ik via Singapore (waar we nog twee daagjes blijven) en Londen naar Nederland..ik wens jullie veel plezier hier, onder elk bericht dat ik plaats kan je een reactie geven, schroom niet en laat je af en toe horen:)