De Cirkel is rond

Ik stap in mijn vaders voetstappen. In negen dagen lopen we Pelgrimsroute, niet naar Rome, maar naar Muktinath. De op een naar belangrijkste religieuze plek voor zowel boedhisten als hinduisten. We dragen onze backpack zelf en gaan zonder guide. We besparen daarmee in kosten, in de plaats daarvan hebben een mooi Nederlands boek: Voettochten door Nepal en een kaart van het gebergte wat we doorkruisen. De eerste dag geeft ons geen tijd voor een warming-up en test ons uithoudingvermogen door een vuurdoop van meer dan 3200 uit de rots gehakte trappen te overwinnen. Het is even wennen. Niet bepaald een ANWB-route met aangelegde wandelpaden en paddestoeltjes die je de juiste richting op sturen. We lopen de eerste dag zes uur, wat we de daaropvolgende dagen ook ongeveer afleggen. In de namiddag komen we aan in een klein dorpje met talloze trekkers-lodges met superlatieven als Great Mountain Lodge, Best View Lodge, Snow View Hotel, Great Sunrise Lodge. We kiezen een knus huisje uit en worden hartelijk ontvangen door de gastvrouwe. Een verfrissende koude douche spoelt de ruime 3000 trappen van mijn kuiten af en een uurtje later doen we ons te goed aan Dahl Bat; rijst, groente met een soort dikke linzensoep. Het nationale (kracht)voer van Nepal en een maaltijd dat we elke avond zullen eten tijdens onze trekking, mede omdat dit het enige eten op het menu is wat je onbeperkt gratis krijgt aangevuld :)

We laten onze waterflessen vullen met gekookt water of maken gebruik van de eco-water-refilling stations.

De volgende dagen zijn van zware klimmen, over talloze losliggende stenen in groot en klein formaat. Vermoeiend omdat je constant moet opletten waar je je voeten plaatst en tegelijkertijd wilt genieten van al het natuurschoon. Een misstap en heel je lichaam met 13 kilo wegende backpack moet kostbare energie steken in je evenwicht weer te herstellen. Negen dagen lang maak ik indrukken mee die nog lang bij me zullen blijven. Pelgrims van minstens 60 jaar oud die op slippertjes en met plastic tassen hun religieuze tocht naar Muktinath maken. Dragers op pantoffels die ondenkbaar grote en zware watertanken of gasflessen dragen. Alles vastgebonden met een doek dat met het voorhoofd gedragen wordt. Heel indrukwekkend. We groeten iedereen die onze wegen kruisen en worden oprecht hartelijk en verbazingwekkend vrolijk terug begroet. Wat is dit toch een gaaf land.

We staan op om 5.00, trekken warme kleren aan en beginnen aan een steile klim van meer dan een uur naar Poon Hill, zwaar uitgeput kom ik bij de top aan en tot mijn verassing prijkt er een uitkijktoren boven de vele tientallen toeristen uit. Ik sluit me af van de North-Face toeristen en click-click-Canon-Japanners en verwen mijn ogen met een van de mooiste uitzichten die ik ooit heb gezien. Ver weg achter de Himalaya bergen maakt de machtig mooie kleurrijke zon zijn opkomst en versiert de skyline met de meest prachtige kleuren. Op weg terug naar beneden, tussen de kleurrijke frivole rodondedron bloemen zing ik “it’s a beautiful day..” en een vrouw voor me antwoord “it’s indeed a beautiful day, I’ve just been proposed!”, wat is het leven toch mooi.

Tijdens de eerste drie dagen wisselen zware klimmen en fysiek-veel-eisende afdalingen elkaar in rap tempo af. Als mijn lichaam het even moeilijk had keek ik om me heen en vergaapte me aan de prachtige groene rijsterassen, de vrolijk rinkelende belletjes om de nekken van de vele draagezels die we tegenkomen en de kleine simpele dorpjes met wat kipjes, honden en dorpsbewoners die draagmanden aan het vlechten waren of bamboe sneden. We hebben in de meest crappy lodges geslapen en ontspant in een natuurlijke hotspring, super vet, lig je daar in je boxershort met 10 graden Celcius, omgeven door machtig grote rotswanden en vette bergen.

Na zo’n drie, vier dagen stijgen veranderde flora en fauna aanzienlijk en maakten de groene bergen en kleurrijke bloemen plaats voor indrukwekkend eenzame leegvlaktes en droogliggende brede rivierbeddingen. We hebben urenlang gelopen door de diepste vallei van de wereld, ingeklemd tussen twee reusachtige bergen van meer dan 8000 meter. En dat was veeleisend; de roestige wind sneed langs mijn gezicht af en ketste kleine steentjes tegen me aan, ik knarste mijn tanden op het fijne zand dat de wind met zich mee bracht. De wind was enorm krachtig en kon bijna met backpack en al tegen dit element in leunen. Ik moest door mijn neus inademen omdat de wind het onmogelijk maakte door mijn mond in te ademen. Ik voelde me klein, lopend door die inmense leegvlaktes met de grote bergen op mij neerkijkend. De natuur maakte al genoeg indruk op mij maar Nepal deed er nog een schepje bovenop; er vloog vlak boven ons een enorme en prachtige adelaar. Gevolgd door een tweede. Zo is het wel genoeg, dacht Willem bij zich zelf, te mooi en vet allemaal.

De laatste dagen zijn minder vermoeiend en staan in het teken van iets speciaals voor mij. We komen het Mustang district binnen, een provincie van Nepal waar veel kinderen van Snowland School vandaan komen. Gaaf om de roots van die kids te ontdekken. De laatste dag kwamen we aan in het Rome van Nepal; Muktinath. A place of salvation voor Hindu’s en A place of Hundred Waters voor Boedhisten. We hebben het gehaald en zijn daar trots op! Dit was een prachtige manier om het land verder te ontdekken, weg van het ontwikkelde Kathmandu en dichterbij het autentieke en afgelegen Nepal. De volgende dag vlogen we met een klein 14-persoons vliegtuigje in 20 minuten terug naar ons startpunt…zucht, niet eerlijk!

Na een gave en indrukwekkende trekking pakten we de bus naar Chitwan National Park. Daar hebben we in een super mooi hutje met rieten dak geslapen en vanuit daar een jungle wandeling en kanotocht gedaan (super mooie vlinders, vogels en krokodillen), een olifanten-jungle-trip (mooie Bambi-hertjes en heftige neushoorns!) en voor mij een droom die uitkwam: met de olifant in het water baderen! Alsof ik weer 8 jaar oud was :)

Na het vette Chitwan zijn we in de bus terug naar Kathmandu gestapt. De laatste keer in Kathmandu. Auw. Die gedachte deed pijn. Ik ben daar nog een keer naar Orgyan thuis geweest en heb Snowland bezocht. Dat was fijn. De andere dagen stonden in het teken van alle leuke plekjes nog 1 keer bezoeken. Budha bar gaf ons een cocktail van het huis en daarmee sloot ik voor mezelf, met een traan, een prachtige tijd af in Nepal. Een tijd die ik nooit zal vergeten door de meest vriendelijke en gastvrije mensen die ik ooit heb leren kennen, doordat iedereen ongeacht religie of ras vrolijk en harmonieus met elkaar samen leeft, iets waar wij in Nederland nog veel van kunnen leren, door de mooie en indrukwekkende natuur, door het Boedhisme, door de relaxte vrijwilligers die ik heb leren kennen, door de eenvoud van het leven en de eeuwige glimlachvan de Nepalees.

Het contrast werd voor mij des te groter omdat ik nu in India ben, om vanavond een vlucht naar Australie te pakken. Hier stinkt het naar pis. De mensen zijn uitermate irritant en alles is goor en vies. Niemand lijkt oprecht aardig te zijn en iedereen dringt je vanalles op.

Dat is India natuurlijk niet, maar ik…ik mis Nepal gewoon.