Ruig raften en de rust van Pokhara

Ik glimlach van oor tot oor. Wat heerlijk voelt het om weer terug in Nepal te zijn. Ik beleefde de terugkomst als een thuiskomst. Tibet is een prachtig, adembenemend, schoon land. Maar de steden en vooral de mensen zijn enorm druk en lang niet zo aardig. Ik had schoon genoeg van alle Chinezen die me met open mond en ogen aanstaarden omdat ik zo lang was. In Nepal ben ik net zo lang voor de mensen maar voel ik nooit de hitte in mijn rug van starende mensen of steeds weer terugkerende opmerkingen.

De jeeprit van de grens van Tibet naar Kathmandu stond gelijk aan mijn bloeiende gevoelens voor Nepal. Het gras werd groener en groener, de bergen ronder en de valleien kleurrijker. De flora en fauna op 5000 meter hoogte is indrukwekkend omdat deze er bijna niet is. Om weer bloemen, rivieren en bomen te zien voelde alsof ik een paradijs binnen reed dat mijn thuis was.

Na een aantal dagen heerlijk ontspannen, warm douchen, schone kleren en lekker eten was het wel weer tijd voor een uitdaging; een twee-daagse white-water-river-raft-trip. Klinkt goed, toch? Met niets meer dan mijn Teva sandalen, een korte broek en t-shirtje sprong ik in de bus naar een plek 5 uur rijden van Kathmandu om aan ons wateravontuur te beginnen. De felle zon in mijn nek, prachtig groene valleien, spelende kindertjes aan de oever geschetst tegen een helder blauwe lucht, genieten! Een rustige rivier met zo nu en dan een wilde, ruige stroomversnelling was een goede inleiding en oefening voor de tweede dag, die wat serieuzer zou worden. Die nacht heerlijk geslapen in the Last Resort, een prachtige plek midden in de natuur van Nepal. Op de tweede dag bleek dat de rivier bloedserieus was. Soren, de Deen, en ik gaven het ritme van roeien aan voorin de boot wanneer de guide, die achterin zat, ons het commando gaf. Op het commando “forwardd!” peddelden we, met zijn zessen in de raft-boot, zo hard als we konden in witgloeiende, kolkende watermassa’s. Bij “go downn!” schoven we zo snel mogelijk van de rand van de boot naar het midden omdat we een kleine vrije val maakten en de kans groter was dat iemand overboord zou slaan. “Back to seatt!” vertelde ons weer zo snel mogelijk omhoog te hijsen op de rand van de boot en door te peddelen zodat we niet vast kwamen te zitten op een grote rots. Als dat toch gebeurde werd er van achter “all too the righht!” geschreeuwd en iedereen die links zat schoof tegen zijn buurman aan zodat de boot uit evenwicht werd gebracht en we los kwamen van de rots en het snelstromende water ons weer verder de rivier op voerde. Wat een kick om keihard te peddellen op het commando, links langs een dikke rots af, rechts langs een te bruute stroomversnelling en frontaal te botsen op een watertornado waardoor je een volle golf van ijskoud rivierwater (uit Tibet) in je gezicht krijgt! Tussen de stroomversnellingen door, die elkaar in rap tempo afwisselden, genoot ik van de stralende zon die de prachtige gelaagde, groene landbouwvelden tegen de berg aan verlichtte. Kindertjes speelden in hun onderbroek in het water en prachtige vogels vlogen laag over het water op zoek naar vis. Wat een ontzettend indrukwekkende en mooie omgeving om te raften. Echt heel speciaal. Om meer bewustzijn te creeren sluitte ik mijn ogen en deed alsof ik in de Biesbos aan het kano’en was, bij het openen van mijn ogen verscheen er een nog grotere glimlach op mijn gezicht en begon mijn hart sneller te kloppen. De groen bedekte bergen, kleine huisjes in de verre verte hoog op de rug van een berg, kleine versierde stupa’s, de bepakte dorpjes aan de oever van de rivier, alles was zo mooi!

Fysiek doorproefd kwamen we weer aan in Kathmandu. Geen tijd om nog langer na te genieten moesten we onze blik weer op morgen richten en onze backpacks in pakken voor het volgende avontuur; Pokhara! Maandag in de vroege, vroege morgen stapten we in de bus na eerst wat snicker-nootjes-water-mannetjes af te hebben gewimpeld (“sir, sir, verry long seven-hour-drive!”). Wij hadden ons water en eten al ingekocht. De stoel voor me in de bus stond te dicht tegen mijn stoel aan (of ben ik te lang?) waardoor ik mijn benen in allerlei hoeken, graden en gaten moest manouvreren om mezelf een positie aan te nemen die enigsinds comfortabel was. Zeven uur lang is dan geen pretje, maar Willem zeurt niet en mijn muziek en lieve Guusje hebben me er doorheen gesleept :). Aangekomen in Pokhara, na eerst wat best-hotel-in-town-sir-take-my-taxi-no-hotel-fee-just-taxi- yes-please-right-here-sir mannetjes van me afgeslagen te hebben, op zoek gegaan naar een hotelletje en uiteindelijk ‘the Hamlet lodge’ gevonden. Een prachtig, klein hotelletje, met voor ons een rode natuurstenen kamertje, twee schone bedden, eigen wc, warme douche en balkon met uitzicht op het prachtige meer. Het meer wat samen met de straten, huizen, inwoners, winkeltjes en bedrijfjes Pokhara vormt. Dat kamertje kost ons 250 Nepaleese Roepies per nacht, dat is welgeteld €2,75. Ik geef jullie de tijd om even bij te komen.

Slokje water genomen? Ik ga verder. Afgelopen vijf dagen hebben we in Pokhara bijna niets uitgevoerd. Heerlijk! Maar beste lezertjes, jullie willen natuurlijk weten wat we dan wél heben gedaan. Genoten van de zon, ingesmeerd met zonnebrand, ontbeten onder een rieten hutje met uitzicht op het meer, een banana lassie, grote pot thee, grote kom met yoghurt, musli, banaantjes, druifjes, appeltjes en mandarijntjes en een warme banana pancake. Na dat heerlijke ontbijt van €1,50 schrijven we in onze reis-verslagen, lezen we een boekje, verkennen we het stadje, of zoals gisteren, huren we een mountainbike. Dat was echt prachtig. In een half uurtje ben je buiten de stad en fiets je anderhalf uur lang door het binnenland, geen hotels, geen touristenwinkeltjes maar kleine huisjes, lokale bevolking. Kindertjes die bijna nooit blanken zien en hun Engels op ons testen. Oude vrouwtjes die gezellig maar fysiek ontzettend zwaar werk verrichten in de vele felgroene landbouwtuintjes. Een oud mannetje dat twee, grote, sterke stieren aanjaagt, die met hun poten diep in de modder en zwaar vermoeid een houten ploeg achter zich aan trekken. Gespreid over de droge grasvelden zie ik grote balen met hooi. Maar niet perfect circulair, 4 bij 2 meter in plastic verpakt zoals in Nederland maar met de hand bij elkaar gebracht tot wat lijkt een Chinees hoog kapsel, door de houten pin die bovenin alles bij elkaar houdt. Het is genieten. We komen na twee uur in de zon fietsen aan bij een meer, zetten onze fietsen vast en lopen een stukje van de locals af om onze voeten aan een rustig oevertje af te laten koelen in het frisse water. Helaas vinden de kinderen ons te interessant, weten ons te vinden en stellen me teleur door chocolade of Rupees te vragen. Zo jammer is dat. We proberen ze op te voeden en vertellen dat het niet netjes is om mensen zomaar om chocolade of geld te vragen. We zuchten eens diep (zowel positief als negatief) en lopen richting een restaurantje boven op een berg dat uitkijkt op het meer, daar eet ik pittige Chowmein en Guusje een frisse salade. Ik kijk op mijn horloge en besluit dat het tijd is om terug te gaan al willen we de mountainbikes nog op tijd inleveren. De stroeve, lange, hobbelige, constante, stijging in de weg terug naar Pokhara in combinatie mijn steenharde-zadel werd te veel voor mijn zachte, tere Zwitsal billetjes. Lekker uitgeput maar met aangeslagen achterwerk deden we ons ten goede met een heerlijke avondmaaltijd en een glas Australische witte wijn dat we gratis bij de dag-special kregen. Weer genieten!

Vandaag is de laatste dag ontspannen in het heerlijk rustige, schone, mooie Pokhara, waar ik voor het eerst tijdens mijn reis het gevoel kreeg dat ik op vakantie ben. Nepal is te mooi en omdat we van al dat moois ook willen genieten hebben we besloten een week later (15 april) naar Australie, Sydney te vertrekken. De tassen worden vanavond uitermate weloverwogen ingepakt om morgenvroeg zo licht mogelijk aan onze negen-daagse trekking te beginnen, naar wat schijnt een van de mooiste wandeltochten van de wereld te zijn.

Foto’s van Pokhara hier als slideshow, hier apart!