Tibet

Vijf uur gaat de wekker, Guusje en ik worden wakker in ons vertrouwde Holy Lodge-kamertje in Thamel, de relaxte-toeristenwijk van Kathmandu, Nepal. Om zes uur zitten we in een klein busje, onze backpacks op het dak gebonden, met een stuk of 15 andere mensen op weg naar de Tibetaanse grens. Daar ontmoeten we onder andere Jimmy, een relaxte gast uit Canada, Fayiza (zeg: Visa), een leuke meid uit Amerika en Alan, ook uit Canada. We stoppen om te ontbijten en genieten van het Nepaleese uitzicht, maar hebben nog geen idee hoe adembenemend en oogstrelend Tibet voor ons zal zijn..

..we komen in de namiddag aan bij de Tibetaanse grens en na wat paspoort en groeps-visa formaliteiten staan we met twee benen officieel in China, ik hou het hardnekkig bij Tibet. We verwachtten Landcruisers aan te treffen die ons in vijf dagen naar Lhasa, de hoofdstad van Tibet, zouden brengen. In plaats daarvan informeerde onze guide ons dat de weg van Zangmu (het grensplaatsje) naar Nyalam, 15km verderop, was ondergesneeuwd. Geen jeeps, geen mogelijkheid om te vertrekken. De groep, totaal zo’n 30 mensen van verschillende leeftijden en nationaliteiten pakten die mededeling op hun eigen manier op, dat zorgde voor irritaties, trillende beschuldigende vingers en een gespannen, geirriteerde sfeer. Gelukkig vormden Alan, Jimmy, Fayiza, Natalie, Guusje en ik een relaxt groepje, hadden het gezellig samen en konden lachen om de gespannen anderen. We besloten te overnachten in het grensplaatsje en de volgende dag onze opties rustig te bekijken. Na een slechte, koude nachtrust voor Guusje en een middelmatige nacht voor mij trof de groep elkaar weer in het restaurant voor onbijt en meer informatie voor onze guide. Hij stelde ons teleur met de boodschap dat de weg nog steeds ondergesneeuwd was en de Landcruisers vast zaten aan de andere kant van de sneeuw. Opnieuw commanderende, ferme, westerse stemmen, trillende handen en verbaasde en bange blikken. Niemand wist wat te doen, mensen moesten hun vlucht halen die zaterdag in Lhasa, maar wilden geen risico nemen en hun leven riskeren. Guusje en ik bleven realistisch, kalm en bekeken met elkaar en overlegden met ons groepje de twee opties; terug gaan naar Kathmandu of een onbekende afstand lopen over sneeuw en tot rust gekomen lawine’s. De beslissing werd later die avond gemaakt. De volgende dag stonden we vroeg op en brachten busjes ons zover mogelijk, totdat een lawine de weg versperde. Ik was bepakt in thermo-kleren, warme fleece-jas, windbreaker, handschoenen, fleecemuts, bergschoenen en mijn Eastpack met Noodles Snickers en water. Porters (locals) droegen Guusje’s en mijn backpack. Een adembenemde hike van zo’n zes uur over sneeuw en lawine’s, omringd door prachtige bergen en ander natuurschoon bracht ons bij een plek waar Landcruisers ons opwachtten. We made it! Tijdens die hike merkten we dat de groep hechter werd. Iedereen hielp elkaar met gladde of gevaarlijke stukken. We deelden ons eten en pepten elkaar mentaal op. Het voelde voor mij echt speciaal; de hike, de verassende prachtige natuur van Tibet en de lieve en leuke mensen van ons groepje.

Na een vermoeiende hike was er geen tijd voor rust en stapten we de Landcruiser in om door naar Lhatse te rijden. Eerst over hobbelige bergweggetjes, later over de door Chinezen aangelegde geasvalteerde snelweg. De enorme hoogtestijging in korte tijd en autoziekte maakte mij tot roepen van “Stopp! Pleasse stopp!”, Guusje’s hand maakte meerdere keren de autodeur open gevolgd door overgeven, ik kon niets meer doen dan over haar rug wrijven, leek me ook fijn als ik zou moeten overgeven. Na een paar minuutjes bedank ik pap en mam voor mijn sterke maag en geef de driver een seintje dat we weer verder kunnen rijden.

Adembenemde bergen, leegvlaktes, riviertjes, Tibetaanse mannetjes op paard en wagen, in de kou, in de hoogte maakte mij een gelukkig mens. Ik voelde me klein en overweldigd door de enorme prachtige natuur van Tibet. Met open ogen, mond en klapperende tanden, met verbaasde blik en koppijn door de sterke stijging in hoogte, reden we in zes uur naar Lhatse. Een overnachting in een middelmatig hotel maakte het Guusje’s gezondheid er niet beter op en voelde zich de volgende morgen nog steeds flink belabberd. We hebben de Lonely Planet van Tibet opengeslagen en ons geinformeerd over de gevaren van AMS, Acute Mountain Sickness. Één toerist per jaar gaat dood aan deze ernstige vorm van hoogteziekte en we gaan niets, en dan ook niets riskeren dat deze toerist mijn vriendinnetje is. Symptomen hebben we serieus genomen en uiteindelijk gegrond besloten door te rijden naar Xiatsge, over een pas hoger dan 5000m maar een eindbestemming lager dan de afgelopen nacht. Met paracetamol voor ons beiden, want mijn koppijn was ook flink, hebben we ons door het prachtige Tibet gewaand over leegvlaktes en snelweg, door woestijn en kleine nederzettingen en werd ons dappere doorzettingsvermogen beloont met een ontzéttend luxe hotel! Een schoon bad, douche en redelijk schone kleren maakten ons fysiek sterker, we hadden daarna al meteen minder last van allerlei kwellen en kwalen. Voor iedereen was dit paradijs op aarde een welkome verassing en de sfeer werd er meteen beter op! Tijdens een heerlijke, luxe, schone nachtrust maakten onze lichamen in rap tempo rode bloedlichaampjes aan die allemaal hard begonnen te werken om zuurstof uit de lucht te halen. We waren namelijk op hoogtes waar minder dan 50% zuurstof in de lucht zit, wat zorgde voor die stekende koppijn.

De volgende morgen vertrokken we allemaal fris en fruitig, op weg naar Lhasa, onze eindbestemming. De reis in de Landcruiser was ontzettend stoer, overweldigend, spannend, gezellig en avontuurlijk. We hebben de grootste lol samen in de Jeep maar zijn stil en overdonderd als Tibet ons verrast met wéér een prachtig uitzicht. We stoppen onderweg bij Drepung Monestary, ergens midden in de bergen ligt een prachtig klooster met meer dan 150 monnikken. We mochten zelfs een ‘dienst’ meemaken, echt super indrukwekkend om zoveel monniken samen te horen bidden, in rijen op kussentjes, ik werd er stil van en genoot van de rust die deze plek uitstraalde. Een beetje beduust stapte ik terug de Landcruiser in en reden we door naar Lhasa. In de namiddag kwamen we bij de hoofstad aan en werd ik verrast door de Chineze invloed van de afgelopen jaren op deze stad. 1.6 biljoen dollar is geinvesteerd in dit nieuwe deel van China en dat is te merken. De grotere steden waar we onderweg overnachten waren al niet Tibetaans, maar Lhasa is echt China, jammer. Typerend was een reusachtige computerhal, rijen en rijen snelle computers met internet waar alle Chinezen 24/7 aan het online gamen waren. Ik kan dus ook met gerust, maar ook gebroken, hart zeggen dat ik ook in China ben geweest.

Maar ik heb ook genoten van het instandgehouden Tibet, met stip op nummer één het Potala Paleis. Het vroegere onderkomen van de Dalai Lhama, de paus van het Boedhisme. Een ontzettend groot, mooi en wit gebouw omgeven door prachtige trappen en witte muren. Binnen liepen we door kleurrijke kamers en prachtig versierde muren. Toch merk je de Chinese bezetting omdat in elk kamertje een stomme Chinese soldaat staat. Ze forceren de Tibetaten tegen de richting van de klok in de tour doen, terwijl in het boedhisme je altijd met de richting mee van de klok loopt. Dat zou hetzelfde zijn als moslims naar het noorden moesten bidden en christenen hun kruizen 45 graden gedraaid zouden moeten ophangen. Ontzettend flauw, respectloos, kinderachtig en ronduit belachelijk. Flink zuchten en weer genieten van de prachtige oude architectuur en handbewerkte houtversiersels en tekeningen.

We bezoeken een dag later een tweede klooster buiten Lhasa wat tegen de kant van een berg gebouwd is. Een soort van Chinese muur versierd de rug van dezelfde berg en na een bezoek aan het klooster besluiten Jimmy, Alan en ik een klim te maken naar de muur bovenop de berg. Twee yak’s staren ons wild met gesperde ogen aan wat zorgt voor gespannen maar vooral hilarische momenten; “duuude, William, we gotta runnn! There staring at us! Allaaaan, down there, runnn, now they’re staring at you!” Na een vette paar minuten bulderen de twee yak’s snoeihard naar beneden en lijken ons met rust te laten…fjieuw!

Terug in Lhasa vieren we op de 10e Jimmy’s verjaardag, Guusje en ik hebben een super vette taart laten maken, we eten ’s avonds lekker en duiken een ‘Friends’ kroeg in. Na heel wat biertjes, begeven we ons terug naar het hotel. Wat een avond. Echt super gezellig! De 11e nemen we afscheid van Alan die zijn vlucht moet halen naar Kathmandu. We hebben besloten met de rest een Landcruiser te regelen in Lhasa die ons een paar dagen later naar de grens brengt. We vinden een prachtige zwarte, nieuwe, 7 persoons Landcruiser en weten de chauffeur te strikken om ons maandag in twee dagen naar de grens te brengen. Alles geregeld! Na twee leuke daagjes in Lhasa worden we maandagmorgen verrast door een totaal andere, witte, oude, kleinere Landcruiser met een andere driver. Met geen mogelijk om nog iets anders te regelen omdat niemand aan de telefoon opeens Engels spreekt, nemen we het voor goed en stappen in. We stoppen in Old Tingri waar we in het meest crappy ‘hotel’ ooit slapen, gevoelstemperatuur was -20 graden maar Guusje en ik hielden elkaar warm. Het gaat goed samen! De volgende dag blijkt het weer te sneeuwen en komen we weer bij Nyalam aan, we zijn benieuwd of de weg open is, vrij van lawine’s en of we door kunnen rijden. De driver besluit door te rijden en terplekke te beslissen of het veilig is door te rijden. Na veel wachten omdat vrachtwagens vast in de slippy sneeuw/ijs zaten konden we heel zachtjes, heel voorzichtig doorrijden, af en toe stoppen voor een kudde Yaks die de weg versperde maar wat niemand natuurlijk erg vond. Aangekomen bij de grens hebben we met de groep besloten om minder geld te geven omdat de Landcruiser anders uitpakte dan ons beloofd was, de driver was het daar niet mee eens, schudde mij door elkaar, probeerde mn backpack af te pakken maar ik hield voet bij stuk en vertelde hem met zn handen van me af te blijven en alles rustig te houden. Met 10 local Tibetanen om ons heen wilden we niet nog meer een scene maken. Na twee uur op het politiebureau (haha) te hebben doorgebracht en allebei ons verhaal te hebben gedaan, hebben we de helft van het ‘missende geld’ overhandigd en ietwat teleurgesteld afscheid genomen van de driver. Hebben we dat ook weer meegemaakt..

Na wat grenspapierwerk (horloge 2 uur en een kwartier terug zetten in tijd) en een rit bovenop een vrachtwagen met Jimmy en Dennis, de rest zat in de vrachtwagen, konden we een Jeep regelen die ons in 4 uur naar Kathmandu bracht. Rond half negen ’s avonds kwamen we in Kathamdu aan en hebben we ons verwend met ovenheerlijke pizza’s in Thamel.

Een ontzettend indrukwekkende, letterlijk en figuurlijk adembenende reis staat in mijn geheugen gegrift en zal ik nooit meer vergeten. De mensen die ik heb leren kennen zijn echt speciaal. Ondertussen al afscheid genomen van Jimmy en Visa die hun eigen weg weer zijn gegaan. Morgen vertrekken Guusje en ik, samen met de twee Denen, Soren en Dennis, naar the Last Resort voor twee dagen raften!

Foto’s van Tibet kan je hier bekijken als slideshow en hier apart met uitleg. Neem er de tijd voor want ze geven de beste indruk van hoe adembenemend Tibet; het land, de mensen, de natuur en de dieren zijn.