Hereniging met Guusje en heerlijk feesten met Losar

Vorige week maandag sta ik op en geniet na van een heerlijk weekend, zucht eens lekker en ga me mentaal voorbereiden op de drukke week. De buren hebben geklaagd over de chickenpock kinderen die hier bij ons in huis verbleven waardoor de huisbaas Orgyan het bevel heeft gegeven de kinderen terug naar school te sturen. De volgende dag extra vroeg opgestaan om de kinderen op school in te smeren met zalf, bleken de oudere meiden van Snowland, die graag zustertje spelen, dit al gedaan te hebben! Dinsdag vloog voorbij en woensdag was alweer mijn laatste dag ‘alleen’. Ik heb letterlijk alles uit de kamer gehaald en op het balkon gelucht, het eenpersoonsbed heeft plaatsgemaakt voor het tweepersoonsbed, een tekening ‘Welcome Guusje!’ die ik met Lower Kinder Garden heb gemaakt opgehangen en ’s avonds ‘voor het laatst’ mijn kettingkje van Guusje gekust en op mijn tafeltje gelegd. Ik had echt het gevoel een periode af te sluiten.

Donderdag. 15 februari. Die datum zit in mijn geheugen gegrift sinds Guusje haar vlucht had geboekt van Delhi naar Kathmandu. Ik sta lekker vroeg op, ga ontbijten en krijg te horen dat er vandaag in heel Kathmandu een grote Banda is. Strike. Opstand. Het eerste wat ik denk is dat het voor mij moeilijk gaat worden om naar het vliegveld te komen. Ik ben eerst naar Snowland gegaan, de leraressen konden niet naar school komen vanwege de Banda, dus hebben de kinderen een dagje vrij. Komt mij goed uit, kan ik nog lekker naar de supermarkt gaan om wat spulletjes te kopen voor Guusje. Eerst een uurtje genoten van de oudere meiden die hun dansjes aan het oefenen waren voor Losar.

Om half 11 ’s morgens ben ik naar de supermarkt gelopen, opmerkelijk rustig op de heenweg en aangekomen bij de supermarkt kom ik erachter dat deze gesloten is vanwege de Banda. Shit. Geen taart met 21 kaarsjes kunnen kopen om haar verjaardag, enigsinds verlaat, te kunnen vieren. Ik kijk om me heen, krijg het benauwd, kijk nog eens goed om heen, geen taxi te bekennen!. Na eventjes wachten zie ik in de verte toch een taxi rijden en nog wat later stopt er eentje aan de overkant van de kruising. Ik vraag hem of hij me over een uurtje naar het vliegveld kan brengen (ik kan er maar beter eentje reserveren als ze zo schaars zijn). Zijn ogen vergrootten zich en twee waterige pupillen staren me angstig en verstijft aan. Hij schud heftig heen en weer en zegt “NOHO!”….hmm dit kan nog lastig worden. De volgende taxi die ik zie rijden hou ik aan en vraag of hij me wél wil brengen, hij zegt dat het twee uur duurt (normaal half uurtje) vanwege de Banda. Ik moest op dat moment metéén instappen om nog op tijd op het vliegveld te zijn. Haha daar ging mijn planning. Hij vroeg een abnormale, lachwekkende en enigsinds zorgwekkende 1500 Nepaleese Rupees. Normaal is het 250! Uiteindelijk het belachelijke bedrag van 800 Nps betaald, ik moest er toch echt optijd komen! Na een paar keer omdraaien door een afgesloten straat vanwege de Banda ben ik nog redelijk optijd aangekomen op het vliegveld. Voor mijn gevoel urenlang gewacht maar onder andere The Beatles en Keith Kaputo hebben mij er oorstrelend doorheen geslagen. Drie kwartier na de Estimated Time of Arrival, die ik elke seconde checkte op de flightmonitor, kwam een klein, bruin getint meisje met grote backpack achterop en rode Eastpack voorop om de hoek lopen. Onze blikken kruisten elkaar meteen en bleven magnetisch plakken, ik zeg spirituele aantrekkingskracht, de rest van het vliegtuig had het waarschijnlijk gegokt op het feit dat ik als de Mount Everest boven alle Nepalezen uitstak en het vrij makkelijk voor Guusje was om mij te spotten. Een dikke onwennige maar ook fijne knuffel was het gevolg van ons treffen. Een klein snikje en eenzaam traantje liep over Guusje’s wang en dacht een zachte “ik heb je zo gemist” te horen. Ik kon alleen maar glimlachen :) Tegelijkertijd moet mijn bruisende hersengang en lichaam ontzettend wennen aan haar dichte aanwezigheid.

We hebben samen de taxi terug gepakt voor een respectabele 400 Rupees. We hebben heel relaxed en rustig de terugweg beleefd, ik kreeg niet meteen heel India op mijn dak en ik heb haar mijn Nepal-wetenswaardigheden bespaart. We merkten allebei dat het even wennen was! Ik heb Guusje voorgesteld aan de mensen in mijn huis, wat makkelijk ging, ik was ergens ook heel blij en trots om haar voor te stellen aan iedereen. Zij is toch een hele makkelijke, is welopgevoed en ervaren, ik merkte meteen dat ik me daardoor geen zorgen hoefde te maken of ze alle mogelijke culturele valkuilen wel doorzag, begreep en respecteerde. ’s Avonds zijn we naar Thamel gelopen waar ik Guusje ook heb voorgesteld aan Karen, Cathy en Hilde. We waren op deze ‘ongewone’ donderdag bij elkaar gekomen vanwege Cathy’s laatste avond in Nepal! Een gezellig avondje, de volgende dag hebben we afscheid van Cathy genomen en ben ik met Guusje gaan shoppen voor een trui en handschoenen voor haar. Ze kwam uit een Indiase sauna gelopen van 35 graden, dus had moeite om te wennen aan het Nepalese ‘koude’ klimaat.

Elk uur dat volgde werd minder onwennig en die onwennigheid zette zich na een paar dagen om in leuke herkenbaarheid en vertrouwdheid, ik kan oprecht zeggen dat het nú weer goed voelt. Tja, zoiets heeft blijkbaar de tijd nodig. Ik kon het idee van ‘mijn’ kamer en ‘mijn’ Kathmandu loslaten en beginnen met genieten van de weer aanwezige warmte van mijn vriendinnetje én van Guusje als ideale reismaatje!

Zondag, Losar! Het Tibetaans Nieuwjaar. Het jaar 2134. Het jaar van vuur en varken. De avond ervoor werd ingeleid op een nogal speciale manier. Twee borden met daarop een nog onherkenbaar stuk vlees deden haar intreedde en werden ons voorgeschoteld. Het werd al snel duidelijk dat twee geitenkoppen ons bleken aan te staren. Dus. Mijn motto “Willem probeert alles”, waar ik afgelopen maanden in Nederland en Nepal succesvol van heb kunnen genieten stond me op dat moment wat minder aan. Voet bij stuk gehouden en barbaars een stuk van een geitenkop gescheurd en onbevooroordeeld naar binnen geschrokt. Guusje twijfelde wat langer maar heeft ook dapper een stukje afgescheurd en opgepeuzeld. Een succes kon ik het niet noemen, maar vies is anders, ik hou het op soepvlees. De local Tibetanen om de eettafel zagen het als een delicatesse en binnen luttele minuten inclusief geknaag, gesmak en oog-uit-geslurp bleven er een paar naakte botjes op het bordje over. De volgende morgen om 7 uur, op verzoek van Orgyan, deed Losar haar vroege intreden tijdens het onbijt. Na een Tibetaans ritueel (stukje meel eten, rijst in de lucht gooien), warme wijn, “Happy Losar! Cheers!”, rijst met allerlei verschillende soorten noten (denk aan studentenhaver) en andere gekke dingetjes zijn we rond 10 uur naar Snowland gegaan. Alles was nog in voorbereiding maar het podium met geluidsboxen stond er al, stoelen stonden in rijtjes opgesteld en de spelletjes werden voorbereid. Tot 12 uur was de stroom uitgevallen dus tot die tijd hebben de kinderen zich vermaakt met de stoelendans, appelhappen, een eetwedstrijd, chocoladestukjes happen uit bergjes meel en het vetste spel: geblindoekt rondjes draaien, tien meter in ‘de goede richting lopen’ en een ovengebakken stenen pot met snoepjes erin kapot slaan (wat Tsering, een van de oudste, lukte!), de rest sloeg verrast in de blauwe lucht, ver weg van de juiste locatie, wat de staff, de gasten, de andere kinderen en wij ontzettend grappig vonden. Zie foto’s! De kinderen zijn zo ontzettend lief en behulpzaam voor elkaar, iedereen lacht, heeft het gezellig, echt ontzettend speciaal! Ik voel me heel bijzonder dat ik dit mee mag maken. Om 12 uur ging de hoofdschakelaar ergens in Kathmandu weer aan, enkele seconden later vloeide er prachtige Tibetaanse muziek uit de boxen. Práchtige, mooi opgemaakte meisjes van Snowland zetten voet op de dansvloer en voerden geheel synchroom, met echt súper mooie en getalenteerde dansbewegingen in oogstrelende, kleurrijke, glinsterende, feestelijke kleding hun dansjes op. De laatste dans was met Tikka, gekleurd poeder, die ze tijdens hun optreden in de lucht gooiden en op elkaars gezichten smeerden. Echt super cool. Na de laatste dans werd ik van mijn veilige stoel gerukt en moest mee op de dansvloer! Ik heb een uur lang heerlijk gedanst met alle kinderen op Indiaase Top 40 muziek, echt super vet! Zie, absoluut, de foto’s! Er was nog Tikka over en dat heb ik gemerkt. Ik ben een uur later met een rood-geel gezicht en kleren naar huis gelopen, haha. Heb mijn gekleurde kleren snel maar in de was gedaan en heb met schone outfit aan een super vette namiddag en avond gehad met Orgyan, Guusje, Karen, Selija (een andere Engelse irritante vrijwilliger), Durga (de day-to-day principal van school), Ninja (de Duitse) en andere gasten die kwamen en weer gingen. Met rode wijn, vervolgens witte wijn en afgesloten door Johny Walkers was er geen betere manier om in gedachte met jullie het Brabantse Carnaval te vieren! Gij maakt mij de pies nie lauw! toch? :)

De volgende dag om 10 uur met Guusje en Karen en zonder koppijn (goede wijn en whisky!) naar Patan geweest. Een enorm mooie plek buiten Kathmandu waar ik al eens was geweest met Cathy en Hilde. Ik heb er geen spijt van want het Weer was stukken beter en heb echt weer prachtige dingen gezien. Het is ook lekker gezellig met Guusje en Karen, zo makkelijk gaat dat allemaal! We hebben in een prachtig binnentuintje ’s middags heerlijk gegeten. Voor het straatbeeld, de straatkinderen, het tuintje en meer verwijs ik naar de foto’s :)

Dinsdag, de laatste dag dat Losar wordt gevierd, zijn ’s morgens klas 4, klas 5, Ninja, Karen, Sander (een Nederlandse jongen die bij Karen in huis woont), Guusje en ik naar Bodha gegaan. Onderweg hebben de kinderen en wij onze respect betuigd aan een overleden Boedhist die, net als ‘onze’ Rinpoche van Snowland, herkend was als een reincarnatie van een Boedha god en prachtig versierd en kleurrijk opgebaard lag in een monestary, een klooster. Heel mooi om de kinderen een gebedsgebaartje te zien maken en hun hoofd in aanraking te laten komen met het altaar. Ik kopieerde de bewegingen en ritueeltjes van de kinderen uit respect voor alles om me heen. Vandaag heb ik weer lesgegeven en heeft Guusje ’s morgens gesport met de kinderen en Karen en een uurtje later lijstjes gemaakt met de kinderen en Karen. Daar heb ik al geen omkijken meer aan!

Na de lunch heb ik niet lesgegeven maar met Guusje eens goed bekeken wat we de komende tijd in Nepal gaan doen. De planning is tot nu toe; afscheid op Snowland met Karen volgende week donderdag, daarna Chitwan National Park, Pokhara (prachtige stad middden in Nepal aan een meer), 8 dagen Tibet, een 13-daagse trekking door de Himalaya (we wilden voor 21 brute dagen gaan, maar de tijd gunt ons dat niet), een of twee dagen raften en de Kathmandu vallei verder bezoeken. We nemen daarna de helse rit van Kathmandu naar de grens, pakken de trein naar Delhi, vliegen van Delhi naar Mumbai en op 8 april gaan we ’s avonds naar Australie. Dat is nog ver buiten mijn zicht en dat wil ik voorlopig nog zo houden, Nepal, Kathmandu en Snowland is nog veel te mooi!

Ik verwijs nu ook naar Guusje’s verhaal, zij belicht dezelfde onderwerpen op een andere manier en verteld ook over totaal andere leuke dingen van de afgelopen dagen die we samen hebben meegemaakt.

Er staan een paar nieuwe foto’s op, de rest komt later, is moeilijk om nu allemaal up te loaden! Maar hou de site in de gaten!