Vallen en weer opstaan

Wat maak ik toch ontzettend veel mee. Het is totaal niet in verhouding met wat je meemaakt als je thuis studeert, werkt of vrij bent. Ik ben nu langer dan een maand weg, time flies. De timing dat Guusje komt is perfect, nog drie dagen, het wordt nu echt tijd dat ik haar weer zie.

Het lesgeven is prachtig. Ik heb voor elke klas door hoe ik het beste de aandacht van iedereen erbij kan houden. Ik hou het leuk. Vorige week heb ik drie dagen de hogere klassen overgenomen van een lerares die naar India moest om te bidden. Hen kan je écht wat leren, zijn gemotiveerd en aandachtig. Dat maakt het lesgeven veel minder vermoeiend en nog belangrijker, het geeft me voldoening. Ik moest Math geven (breuken, hoeken opmeten) en Engels. Dat ging echt goed; ze snapten wat ze eerst niet begrepen :). Donderdag, de laatste dag met de oudere klassen, had ik een vet idee voor klas vier. Ik legde ze uit sprookjesboekjes te willen maken met voor iedereen een hoofdrol weggelegd. Vier groepjes, elk drie kinderen; een prins, een prinses en een schurk. Ik had ze een uur gegeven om alle benodigdheden bij elkaar te schrapen of zelf te knutselen. Lipstift, kroontjes, een scepter, mooie kleding, you name it. Na bij alle prinsen een franse snor en bij alle schurken een stoppelbaard met foute sik te hebben getekend ben ik begonnen met foto’s te maken. Ik had 6 scenes uitgedacht waar ze zelf invulling mochten geven aan de locatie van de foto en hoe ze op de foto wilden. Voor elk groepje dus 6 foto’s, die samen een verhaal vormen, later deze week ga ik deze uitprinten, ’sprookjesboekjes’ van maken en kado geven aan de kinderen. Was echt super leuk, gezellig en grappig om te doen!

Ik had één keer een oudere klas HPE; Health and Physical Education, lees sporten! Ik besloot ze sprintles te geven: “on your marks…set…go!” Super vet :) Totdat de kinderen besloten dat ik tegen Karen moest rennen. Ik zette mijn beste beentje voor en op de helft zag ik Karen mijn stof happen (hehe), met zelfvoldane glimlach zette ik het laatste stukje nog even aan, maar ik ging me ook overschatten…de finish, zijnde een voetbalgoal, kwam in zicht en ik besloot in plaats van er onder door te rennen mijn armen omhoog te gooien, de lat vast te houden en een salto om de lat te maken. Dat grapje ging helaas niet door (duh!), ik had teveel vaart en op het hoogste punt had ik geen grip meer en smeet de zwaartekracht me onverbiddelijk neer op de keiharde Nepalese speelgrond…BAF! “Auw…hoofd…opstaan? nope…ik zie sterretjes….mijn zicht was links en rechts blurry…dit is niet goed” Na 2 minuten toch opgestaan…nog steeds blurry zicht, kindjes wijzen naar mn elleboog…fuck…bloed…haha. Ben maar naar huis gegaan en heb 2 uur op bed gelegen met paracetamol. Nu, vijf dagen later, is de schade een dikke schaafwond op mijn onderarm en wanneer ik met mijn hoofd schud doet het pijn. Oh, oh, ik weet het, wat ben ik toch…niet slim. Ik was de winnaar, maar Karen de lachende derde :)

 

Vrijdag weer aan lagere klassen lesgeven, ik heb met Kinder Garden een gave lestactiek uitgevonden. Normaal zijn het, zoals ik al schreef, rondvliegende projectielen waar je totaal geen orde kunt houden. Maar ze moeten nu állemaal op de maat, die ik aangeef door op en neer te gaan met mijn arm, een Engelse zin zeggen. Ze moeten tegelijk beginnen en állemaal preciesss tegelijk stoppen. Ze mogen bewegen wat ze willen tijdens die Engelse zin en nadat ze het laatste woord hebben uitgeschreeuwd is er doodste stilte voor 5 seconden, die ik stilzwijgend aftel. Voetengeschuifel? Neus opgehaald? Kuchje? Lachje? Ik verbreek de stilte door te zeggen dat het overnieuw moet! En dat vinden ze prachtig haha, ze moeten echt hun lach inhouden tijdens die vijf seconden, het is ook écht super stil, ik kan de vogeltjes horen fluiten. Als het de klas lukt tegelijk te beginnen, te stoppen en vijf seconden stil te houden leg ik mijn boardmarker neer en heb ze geleerd dat ze voor zichzelf mogen klappen en een schouderklopje aan de buurman/vrouw mogen geven. De klas én ik vinden het prachtig en we genieten!

Ik speel naast leraartje nu ook doktertje. Ninja is afgelopen dagen en de rest van deze week weg, waardoor ik bij de Chickenpocks kindjes alle kleine chickenpocks moet insmeren. Dacht het vies te vinden maar dat is totaal niet zo. Omdat het een ‘medische’ situatie is veranderd elke opvatting over wat je normaal vies zou vinden. Ik snap nu ook meer over Guusje’s (en haar matties) vermogen om placenta’s en moederkoek en -poep te ruimen. Elke morgen en middag 11 chickenpock kinderen insmeren is wel best veel, doe er klein uurtje over. Ach als Guusje komt
kan ze meehelpen ;)

 

Ik heb Rinpoche voor de tweede keer ontmoet tijdens het avondeten. Dit keer niet als gereincarneerde Boedha god maar leerde hem kennen als persoon, als broer van Orgyan. Dat was opluchtend en eigenlijk gewoon heel gezellig.

 

Woensdagavond gebowld met Karen, Cathy & Hilde. Om het kort te houden…ik heb mijn naam eer aan gedaan en ze alledrie finaal van de baan geslaan. Heerlijk, vooral omdat Karen me van te voren overblufte door de eerste plaats op te eisen :) Ach Karen, ze had een tweede plaats, weliswaar totaal uit zicht en in het donker achtergelaten door de onbetwiste winnaar (oh ik hoop zo dat ze dit leest, beetje stoken!). Ik ga er vanuit dat ook jullie dit lezen als een aangedikte versie van de werkelijkheid.

Vrijdagavond naar Thamel gegaan en gemeet met Cathy, Hilde en wat anderen. Lekker Indiaas gegeten en daarna naar Budha Bar en the Fire Club wat gedronken en vooral veel gedanst op o.a. muziek van de film Salaam E Ishq, super lache :) Ik had het vette idee om ’s ochtends sunrise mee te maken op Kathmandu Durbar Square waardoor ik na 2.5 uur slaap om 4 uur wakker werd van mijn wekker. Lekker heet gedouched en buiten stonden Cathy en Hilde ons zwaar vermoeiend al aan te gapen, uh ik bedoel op te wachten. Ik werd vrolijk begroet met “Why are we doing this…” ik ben wakker: “a very good morning to you too Cathy!” Wat bleek, we hadden ons een klein beetje vergist in de tijd dat de zon op komt. We hebben Durbar Square alleen in het pikkedonker gezien haha. We moésten om 6 uur weer naar Thamel omdat om 6.30 ons busje vertrok naar…

-wauw, een bruggetje-

 

…the Friendship bridge, de grens van Nepal en Tibet. Met 14 mensen (meerendeel TPA’ers), maar eigenlijk alleen opgetrokken met ‘ons’ groepje van vier. Ik was al zolang in Kathmandu gebleven dat ik echt was vergeten dat ik Nepal ben, wat véél meer te bieden heeft. Ik heb ontzettend veel genoten van alles om me heen; de grote kuilen in de weg, de ravijnen 20 cm naast ons busje, de berggeiten, oude vrouwtjes met een grote buil takken op haar rug, kindjes die als twee druppels water lijken op die van Snowland en spelen met niets meer dan een steentje of oude plastic fles, de gelaagde groene landbouw op de helling van de bergen en de besneeuwde Tibetaanse (!) bergtoppen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de nergens over gaande en zwaar grappige gesprekken met Cathy, Hilde en Karen. Of koop een pak droge Maria koekjes, kauw er een paar keer droog op, blaas of praat en laat de kruimels de vrije loop gaan in de Nepalese berglucht, we kwamen niet meer bij van het lachen. De bungeejump brug (niet te verwarren met de Friendship bridge, die tegenviel, het was gewoon een lelijke betonnen brug met niets speciaals daaromheen) was super hoog, de tweede hoogste bungee brug van de wereld. Zie foto’s. Om het thuisfront gerust te stellen, ik ben niet gesprongen. Heb de urge gewoon niet. Maar het was wel gaaf om twee van onze groep en een hoop andere waaghalzen te zien springen. Het resortje bij de Bungeebrug was ook echt mooi. Zwaar uitgehongerd en een beetje sloom van de vier uur durende terugrit kwamen we weer aan in Thamel, waar we ons op ovenheerlijke pizza’s hebben gestort. Genieten! Rond 9 uur naar hotel gegaan, er was een tv: ‘Saw’ in hotelkamer met Karen gekeken (“Nee Willem, serieus! licht moet echt aanblijven! en deur van de badkamer moet dicht!” haha), daarna lekker geslapen. Volgende dag ontbeten en lekker lang ge-internet en wat dingetjes geregeld. Als ik dan online heb gekletst met een huisgenootje heb ik het op de terugweg naar huis toch wel moeilijk. Normaal heb ik teveel afleiding om het thuisfront te missen, maar zo mis ik dat wel echt even. Die relaxte avonden en gesprekken o.a. De timing van Guusje is, nogmaals, dus ontzettend goed. Komende week staat voor mij in het teken van voornamelijk Guusje’s komst, ook Cathy’s laatste avond en zaterdag Losar, groot feest op school (Tibetaans nieuwjaar). Ik heb er zin in!

 

Bedankt voor jullie reacties en lieve mails, doen me echt veel goed, zo ver weg van het vertrouwde thuis.

 

Veel nieuwe foto’s hier als slideshow, en hier met uitleg (rechts van de foto zie je twee foto’tjes, deze stellen de vorige en volgende foto voor van de foto die je op dat moment in het groot aan het bekijken bent).