Les geven, power shut downs en Hindi films

Ik lig onder mijn slaapzak, drie dekens daaroverheen. Een waas voor mijn ogen, ik probeer ze wat verder te openen maar het felle licht dat door een kiertje in de gordijnen me verlicht is nog even te veel. Terug naar de waas, stukken beter. Ik heb het te warm. Verdwijder met moeite de ontzettend zware Nepalese dekens. De laatste dagen heeft de kou plaats gemaakt voor zachtere temperaturen. Ik adem zo hard mogelijk uit, maar zie mijn adem niet meer. Ik haal mijn schouders op en glimlach. Ik raak langzaam gewend aan het felle ochtendlicht en kijk voorzichtig op mijn horloge, van nature wordt ik elke dag wakker tussen 7.30 en 8.30 uur, perfect. Mijn thermo broek en longsleeve verzamelen sinds deze week stof achter in de kast, niet meer nodig. Ik stap uit bed, rek me uit en open de gordijnen. Ik ga rustig op de rand van mijn bed zitten, dat doe ik elke dag, zo’n vijf minuten. Even beseffen waar ik ook alweer ben, of ik me fysiek weer goed voel (ja!) en wat de dag me vandaag gaat brengen. Kijk een beetje om me heen en naar foto’s van o.a. Guusje en mij, van Pap en Mam, van een zatte René of gekke bekkende Thys, van goedgezinde Ben of uitgaans-foto met Merel en Eline.

Ik voel dat de zon vandaag veel gaat schijnen. Doe het kettinkje van Guusje om, schuif drie armbandjes die ik in Thamel heb gekocht over mijn linkerhand en sluit mijn horloge om m’n linkerpols. Ik trek kieskeurig een t-shirt uit de kast en sluip in mijn heerlijke vertrouwde perfect-zittende broek. Ik kijk naar mijn tafel en verplaats de labello naar mijn linkerbroekzak. Mijn dagboek leg ik netjes recht en neem een slok fris mineraalwater. Ik zet de koude kraan open en laat mijn gezicht verassen door het heerlijke koude water. Fluitend loop ik naar beneden en begeef me in de eetkamer. Mijn benen zijn nog gewend languit niets te doen waardoor ik elke morgen moeite heb om me in de kleermakerszit te begeven, auw. Ik krijg Timoks, een soort deeg wat gestoomd is en je moet dippen in Moha (honing) of Achar (spicey stuff). Super lekker! Tegenover me zitten twee kleine meisjes van rond de zeven jaar, ontzettend hard te giebelen samen. Ze komen van Snowland en verblijven hier totdat voor beiden de waterpokken over zijn.

Ik stop mijn camera in m’n Eastpak, een rol toiletpapier, deo, mijn portomonnee en een fles water. Ik neem mijn All Stars in mijn hand en doe deze buiten pas aan. Geen schoenen in het huis. Ik loop door de voortuin en sluit de poort achter me, kijk links en rechts en geniet van het leuke kleine straatje waar ik op dat moment sta. Ik loop door een mini vuilnisbeltje en speelplek voor kinderen, wandel tussen achtertuinen van de buurt en om een basketbalveld van een middelbaar schooltje. Ik schiet een steegje in en doe een krakkemikkig poortje open. Ik kom dan letterlijk in de achtertuin van iemand anders, een soort patio, na de bewoners vriendelijk begroet te hebben kom ik aan bij de achterdeur van Snowland. Elke keer weer een vette wandeling van een paar minuten. Kinderen kijken me aan en begroeten me lachend met “Goodmorning Sir!”, ik zeg lachend terug “Goodmorning! How are you?” en geef ze een aai over de bol. “I am fine, thank you! How are you?”…“I am doing just fine, thank you!”. Dat doe ik zo ongeveer bij 20 kindjes die ik onderweg tegenkom naar het kleine kantoortje. Vaak is Ninja er al en zeg ik “Gutenmorgen desen morgen” op mijn beste Duits. De dag op Snowland is begonnen!

Elke morgen ben ik er om negen uur, sinds dat de vakantie is afgelopen. Donderdag was voor mij de eerste dag lesgeven. Ik kreeg pas die morgen een rooster wat en aan wie ik les moest geven. Het bleek Engels te zijn, aan klas één. Meer wist ik ook niet. Niet wat ze moeten leren, niet hoe ver ze zijn, niet of ze huiswerk hebben gekregen. Dus gooi ik mezelf maar wéér eens in het diepe en stap de klas binnen. Iedereen staat op; “Goodmorning Sir!”….ok…well….”Goodmorning everybody”…kinderen staren me aan..duss…lesgeven…uhmm…iedereen staat, ok. Ja. Waar was ik? “Do you all have your books?”..goede kick-off, al zeg ik het zelf…heb ik mijn leraren ook altijd vaak horen zeggen. Iedereen knikt enthousiast. Hmm. “Can I please borrow someone’s book?” Ik krijg een boek aangereikt en blader er eens professioneel door. Ik kom erachter dat ze het boek al uit hebben dus besluit maar te herhalen. Tja. Weet jij het beter? Ik heb ze hardop zinnen laten lezen en daar waar nodig verbeterd. Het is ontzettend basic Engels; “This is an apple, this is a tree”. Shit ze staan nog stééds, uhmm…”you can sit down now?”, stoffelstoffel, iedereen zit. Haha. Kindjes blijven ook bij de ingang staan van de deur. Toen de eerste keer een kindje met een zacht stemmetje daar al 10 minuten stond besloot ik mijn oren te spitsen en dacht een “Can I come in Sir?” te bespeuren, dus ik antwoordde zachtjes en met leraren-hoofdknik, “yes, please come in!”. En het kindje huppelde binnen.

De volgende les was een circus van rondvliegende kinderen en afgeleide projectielen; Kinder Garden…zucht. De volgende klassen waren opvallend rustiger en payed attention. De meeste Engels, een klas Science (“Body temperature is 39 degrees Celcius”) De boeken die ik van de leerlingen krijg zijn mijn leidraad en dat gaat best goed. Twee lessen “Creative” aan de lagere klassen, ik moest zelf ter plekke iets verzinnen, duss lekker tekenen en bootjes/vliegtuigjes vouwen. Later meer over de lessen.

Rond vier uur wandel ik de mooie route terug naar huis. Tussen vier en half negen (etenstijd) doe ik altijd wat anders. Het begint te schemeren rond half 6 en om half 7 heeft de zon zich verstopt waardoor ik mijn vertier binnenshuis moet zoeken. Ik schrijf in mijn dagboek. Ik speel met de kinderen van Snowland of kijk samen met de kinderen naar een film. Of ik teken een neptatoo op Karens pols omdat ze deze gisteren in het écht heeft laten zetten! Dan is er nog de stroom. Er is minder water in de rivieren van Nepal waardoor er minder stroom opgewekt kan worden. Om die kostbare stroom te besparen is besloten in plaats van de gebruikelijke zes uur per week, 24 uur per week de stroom af te sluiten. Dat is élke dag zo’n dikke drie uur, op steeds verschillende tijdstippen. Eigenlijk is dat zo erg nog niet. Die tijd neem ik vaak om lekker met zaklampje op mijn hoofd in mn dagboek te schrijven (zie foto) of ik doe een fotoshoot met kaarsjes en zaklamp met Nema, Pema en Orgjen (niet Orgyan!). Super leuk, zie foto’s!

Mijn Nepalese vocabulair heb ik uitgebreid naar een respectabele 1 tot en met 20 tellen en de woordjes zwarte thee, suikerthee, ik, jij, u, wij, hoe gaat het, goed, ja, nee, o.k., dankjewel, ik heb genoeg gehad, ontbijt, lunch, avondeten, rijst, groente, ei, pittig, honing, kopje, bord, lepel, lekker, honger, kaars, eten, links, rechts, meer, minder, wat, waarom, asjeblieft, koud, warm en water. Ik kan ook elk getal in het Nepalees schrijven (wat zwáár anders is dan 123456789). De kinderen van Snowland vinden het prachtig, Achoo Lamo (het kookvrouwtje) moet altijd lachen als ik iets in het Nepalees probeer te zeggen :)

Tussen acht en negen uur is het etenstijd. We eten momo’s (Deeg gevuld met vlees wat je dipt in spicey stuff), Dal Baht (rijst met groente, vaak linzen, klinkt vies, is lekker), Tukpa (maaltijdsoep) of andere lekkernijen. Na het eten ga ik huiswerk nakijken, lekker een film kijken in de tv room, schrijven in mijn dagboek of heerlijk in bed liggen en muziek luisteren.

Vorige week zondag was Rinpoche aangekomen in Kathmandu. Rinpoche is de jongere broer van Orgyan, mede oprichter van de school en ontzettend hoge Boedhist. Hij is op jonge leeftijd herkend als een reincarnatie van een Boedhistische god. Alsof de Koningin op bezoek was. Hij verblijft in Kathmandu tot en met Losar, 17 februari. Woensdag avond kwam Orgyan mijn kamer binnen en vertelde me dat het tijd was Rinpoche te ontmoeten. Ik kreeg van Orgyan een Katan, een witte zijden sjaal die ik met beide handen voor me moest dragen. Ik liep de eetkamer binnen en Rinpoche zat daar, hoger dan de rest van de vele gasten, in mooie rode en oranje monnik kleren, kaal hoofd en in kleermakers zit. Ik kromde mijn rug en bood hem humble de Katan aan, hij nam deze van mij over en strekte zijn armen om de Katan om mijn nek te leggen. Hij hield met beide handen even mijn hoofd vast en groete me vriendelijk. Ik zei dank u wel in het Nepalees terug en verliet met mijn gezicht naar hem toe gericht, met een kloppend hart, de eetkamer. Wat een vluchtige maar mooie minuut was dat.

Vrijdag ben ik met Karen naar Bodha gegaan, de grootste stupa van de wereld. Super mooi, maar mijn aandacht ging na tien seconden meer uit naar de prachtige mensen die al biddend om de stupa heenlopen. De setting was echt te gaaf, zo’n grote stupa, overal gebedsvlaggetjes, biddende voornamelijk Tibetaanse oude mensen, en om de Stupa heen kleine winkeltjes die o.a. religieuze muziek, spelletjes, beeldjes en schilderijen verkopen. Lekker op een dakterrasje gezeten met uitzicht op de Stupa, chocolate cake gegeten met warme chocoladesaus eroverheen (ik kan het hebben) en een capuchino. Genieten! Omdat het volle maan was die avond zou de Stupa helemaal verlicht worden, toen we daar aan kwamen bleken het electrische lichtjes te zijn. Over twee weken is het Losar; Tibetaans nieuwjaar, ook dan is de stupa in Bodha verlicht maar dan met boterkaarsjes, veel mooier! Dus hebben we besloten niet te wachten tot het donker was en de taxi gepakt naar Thamel. Het onderhandelen gaat me goed af, je lacht de taxi chauffeurs uit als ze hun prijs geven en snijdt ze af door driekwart van de prijs te noemen. Als ik ook maar een faint gebaar van een ‘nee-knik’ bespeur loop ik naar de volgende taxi waardoor de man zucht en ons meeneemt voor ‘driekwart van de prijs’. Dat doe je bij taxi’s, papier, een trui of handschoenen. Overal! Best leuk :) Als marketing manager / commercieel econoom moet ik me hier natuurlijk van mijn beste kant laten zien, kots kots.

In Thamel aangekomen zijn we met Hilde en Cathy en andere (minder leuke) TPA’ers wat gaan eten. Niet heel lekker, mijn maag reageerde er ook niet goed op maar gelukkig geen last van gehad verder. Ach, je probeert elke keer een ander restaurant, dan kan er eentje tussen zitten die tegenvalt. Een super gezellige avond gehad met lekker wat drinken (niet in Eindhovense Verwerhuis hoeveelheden), veel lachen, zelfs dansen deze keer en veel praten met John en Joo uit Zwitserland en China en Andre, de Arsenal fan uit Londen. Ik lag om half vier in bed. Volgende morgen ontbeten met een creamcheese sandwich, banana lassie en een chocolade croissant. Had ik al gezegd dat het leven goed was?

Ik besloot niet met Karen en haar tatoo mee te gaan (al zou ik dat echt vet hebben gevonden) maar met Hilde, Cathy en wat anderen naar Patan Durbar Square te gaan (zie foto’s), zo’n twintig minuten rijden buiten Kathmandu. Heel mooi. Daar rondlopen was echt gezellig en cool, overal waar ik keek zag ik mooie dingen. Vrouwen die water halen, kindjes die spelen, prachtige oosterse gebouwtjes, kleine deurtjes (tot mijn oksel), alsof ik in een scene van ‘crouching tiger, hidden dragon’ rondliep. Later op de dag terug naar Thamel waar we hadden afgesproken met Karen en haar tatoo; echt relaxed, foto volgt! Die dag hadden we besloten om ’s avonds naar de bioscoop te gaan; Salaam el Ishq (gegroet liefde). Een supper vette, vier uur lange, kleurrijke Hindi movie, zonder ondertiteling :) Met alle ingredienten die je maar kan stoppen in één film! Tussen de scenes door blazen de muziekbeats je van de stoel en wordt je overwelmd door een prachtige mix van Westerse en Indiaase muziek en dans. We hebben ons kapot gelachen en ook enorm genoten van de vaak professionele en soms hilarious foute scenes, de vele mobiele telefoon’s die in de zaal afgingen en tot onze verbazing bijna allemaal werden opgenomen, de Pringles die alvast voor ons waren verpulverd en de pauze van letterlijk twee minuten.

Deze week lesgeven, aftellen totdat Guusje komt (nog elf dagen!), woensdagavond bowlen met Karen, Cathy en Hilde en zaterdag naar de Tibetaanse grens; de Friendship bridge…een prachtige omgeving waar (het schijnt) de grootste bungeejump brug van de wereld staat. Maar deze keer ben ik niet van plan mezelf in het diepe te gooien.

Foto’s als slideshow, foto’s normaal met uitleg van mij