Hersenspinsels uit Kathmandu

Namaste allemaal!

Geen samenhangend verhaal maar losse stukjes. Alles wat ik hier mee maak bestaat uit totaal verschillende indrukken die hier samensmelten tot één bericht.

Ik ben niet meer ziek geworden. Voel me fysiek hetzelfde als in Nederland (ik barst van de energie en heb de hele dag door honger, dat zegt genoeg voor degenen die mij kennen). Één nacht heb ik last gehad van stof in mijn kamer. Een bezem doet toch niet zo goed zijn werk als een stofzuiger. Combineer dat met een tapijt en Willem’s vervlogen astma-allergie kwam weer naar boven waaien. Kon die nacht bijna niet slapen doordat ik moeilijkheden had met ademhalen. Het koste me pijn en moeite om met één ademhaling ook maar een kwart van de normale hoeveelheid zuurstof uit de lucht te halen. De volgende dag alle dekens en kussens op het balkon laten uitwaaien. Alle ramen tegen elkaar open gezet. Er bleek een stofzuiger in het huis te zijn..alles goed gestofzuigd en afgelopen nachten weer heerlijk geslapen. Doordat je op een paar momenten ziek of zwak bent waardeer je de gezonde momenten veel meer. Always look on the bright side, zal ik maar zeggen.

Eergisteren ben ik met Ninja naar het ziekenhuis gegaan. Senam, een jongetje van 11, verbleef al meerdere dagen bij ons in huis maar werd niet beter. Te zwak om zelf te lopen heb ik ‘m op mijn rug gedragen. Taxi in, hobbel de hobbel, toeter de toeter naar het ziekenhuis en daar naar de dokter. De dokter bleek een voetbalfan te zijn. Nadat ik zijn vragen had beantwoord over wat Gullit, van Basten de broertjes Koeman nu voor carriere hebben heeft hij het kindje wat medicijnen voorgeschreven en naar de x-ray en bloedtest gestuurd. De x-ray kamer was niet bepaald hetzelfde als in het Maxima Medisch Centrum. Het leek meer op een x-ray kamer voor koeien met darmproblemen op een verlaten boerderij in Ghana. Maar de ‘foto’ zag er uiteindelijk hetzelfde uit als die in Nederland. Ondertussen vertelde ik hem over mijn astma-come-back. Ik heb nu zo’n puff-inhaler-ding wat ik sinds 10 jaar niet meer gebruikt heb. Die dingen zijn kleiner geworden, lijkt wel.

Drie dagen geleden kwamen 8 jongens uit de buurt naar Snowland en daagden ons uit voor een voetbalwedstrijd. Daar zegt Willem geen nee tegen. Ik heb de kinderen van Snowland zelf het beste team laten samenstellen, gelukkig was ik ook uitgekozen. Na de lunch begaven oudere en grotere buurtjongens met zelfvertrouwen en een stoere glimlach het veld. Onze kinderen hadden zich omgekleed. Twee van ons hadden zelfs allebei een voetbalschoen, met de nadruk op één. Gelukkig was de ene rechts, en de andere linksbenig. Na een enthousiaste, vriendschappelijke, leuke en vermoeiende anderhalf uur verlieten de grote buurtjongens het veld. Totaal van het veld geslagen, humiliated, verpulverd, tot stof gedegradeerd. Wij bleven achter met een grote glimlach op ons gezicht. 11 – 2. Oh yeah. Onze kinderen spelen samen, écht samen en doen niet onder voor leeftijdsgenootjes van RKVV Bergeijk of FC Eindhoven. Ik was best trots.

 

Alle admission forms van de kinderen op Snowland zijn onvolledig, handgeschreven en met oude pasfoto’s van de kinderen. We gaan deze allemaal digitaal maken. Ik heb samen met Karen een geel A3 papier gekocht en opgehangen aan de muur. Tot nu toe 78 kinderen voor het gele papier gefotografeerd, ziet er echt relaxed uit. Ga er denk ik een compilatie van maken. Dat wilde ik even delen :)

Ik kan in het Nepalees tot tien tellen en zeggen dat ik genoeg heb gegeten. Ik weet alle benamingen voor het Nepaleese / Tibetaanse eten en drinken. Het kookvrouwtje vind het prachtig als ik haar in het Nepalees bedank voor het eten. Morgen ga ik het kookvrouwtje Engels leren, ik heb veel woorden opgeschreven en samen met wat kindjes in Orgyan’s house vertaald naar het Nepalees, dat was echt super leuk en grappig om te doen. Ik steek er ook veel van op en morgen hoop ik dat zij er ook wat van leert.

Gisteren met Karen naar Thamel gegaan. Die afwisseling tussen Snowland / Orgyan’s house en Thamel blijft echt heel relaxed. Ik heb een heerlijke warme trui gekocht. ‘s avonds hebben we gezellig met Hilde (een nieuwe volunteer uit Nederland) en Kathy (de Ierse) gerelaxed en cocktails gedronken. Life is still good :) Lag om drie uur in mijn bed. Heerlijk uitgeslapen tot half elf, warm gedouched en lekker ontbeten met andere volunteers; cappuchino, croissantje, cream cheese sandwich, hmm. Met Karen en Kathy beetje rondgelopen door Thamel, in een lounge cafetje gekletst en nu even achter het internet. Foto’s uploaden lukt hier niet, maar een paar zijn gelukt, internet is te sloom..die houden jullie dus nog tegoed! Ben echt blij dat ik niet helemaal in mijn eentje ben. Heb geluk dat Karen op Snowland is, maakt het stuk gezelliger. En Kathy is ook echt relaxed, zelfde soort humor, ze vond Anchor Man super grappig, zegt voor mij en voor degenen die de film hebben gezien genoeg:)

 

Ik heb the Kiterunner (de vliegeraar) gelezen. Wat een prachtig boek, aanrader.

 

Alles wat nu volgt, vertel ik niet omdat het zo apart is, maar omdat ik dit óveral in Nepal zie/ervaar en jullie een zo realistisch beeld wil geven van de normaalste en meest voorkomende zaken in Kathmandu.

 

Ik voel me gezond, sterk en gelukkig. Wat ziet de wereld er dan een stuk mooier uit. Ik geniet met mijn westerse blik van Nepal. Twee kleine hobbelwegen komen samen en gaan verder als één weg, in het nauw van deze twee wegen is een klein moestuintje aangelegd, afgezet door slaphangend prikkeldraad. Over het prikkeldraad hangt een verweerd en afgescheurd stukje vuilniszak. Ik loop verder en kijk naar de grond. Ik zie geen asfalt of op de graad nauwkeurig aangelegde kinderkopjes. Ik loop over zand, stoot mijn tenen regelmatig tegen uitstekende stukken baksteen of beton. Ik kijk meer naar de grond dan in Nederland. Wil mijn enkel niet verstuiten door een plots gat in de weg. Oude vrouwtjes vegen met een bezem de straat schoon. Geen bezem zoals wij die kennen maar een heksenbezem waar de steel van is afgebroken. Aan de kant van de weg, in de goot, komen straatvuil en vies water bij elkaar. Ik heb bijna geen prullenbak gezien. Je papiertjes op straat gooien is niet asociaal maar normaal. Ik wordt veel aangekeken. Jongeren die naar school lopen kijken naar mijn kleren. Schoolmeisjes passeren me giegelend en ontwijken mijn blik als ik ze aankijk. Eentje durft wel en steelt mijn blik voor een halve seconde waarna zij nog harder giegeld dan de rest. Ik glimlach.

 

Ik loop langs de kant van de weg en hoor getoeter achter me, twee weken geleden zou ik aan de kant zijn gesprongen maar nu haal ik een oud mannetje in. Die auto wacht wel. Of passeert me op 2 milimeter na. Een aankomende tegenliggende auto gaat nóg wat meer aan de kant waardoor ik soms in een smal straatje op één lijn sta met twee auto’s, een voetganger en een motorbike. In Nederland zou dat niet passen, hier wel. Ik loop verder langs een huis dat geen deuren of ramen heeft, het volgende huis is precies hetzelfde. Ik kan zo in de slaapkamer van een oude man kijken, hij is aan het opruimen. Ik denk dat hij binnen 1 minuut klaar is want zoveel leek hij niet in zijn bezit te hebben. Ik wandel met de zon in mijn nek langs een marktje. Geen kraampjes maar hutjes met zeiltjes op de grond, hierover zijn allerlei soorten groenten uitgespreid. Het volgende hutje lijkt precies hetzelfde te verkopen. Kinderen spelen met een knoopje en een oude plastic fles. Ze zijn gelukkig, misschien wel gelukkiger dan het kindje in Nederland dat op zijn nieuwe Playstation 3 Zombie’s aan het vermoorden is met een Flamethrower.

 

Ik moet weer glimlachen. Dat blijf ik maar doen, een van de bijwerkingen van reizen denk ik.