tickets!
26 november 2006
Ik heb mijn tickets binnen! 3 januari vertrekt mijn vliegtuig van Amsterdam naar Londen, anderhalf uur later vlieg ik met British Airways van Londen naar Delhi.
Vanuit New Delhi pak ik de bus/trein naar de grens van Nepal, daar stap ik over op een andere bus die me naar Kathmandu brengt. Na twee maanden vrijwilligerswerk en een maand met Guusje door Nepal te hebben gereisd reis ik terug naar India om vanuit Mumbai (Bombay) naar Sydney te vliegen.
Ruim 2 maanden later vlieg ik via Singapore (waar ik nog 2 dagen blijf) en Londen terug naar huis!
meer weten? over mij
21 december 2006 at 15:37
Dope, ik ben de eerst met een reactie. Jij verlaat ons op 3 januari, Aagje gaat op 5 januari, ik ben jarig op 9 januari. Het lijkt wel alsof er hier in Nederland angst bestaat voor een Ben van 21 jaar. Ik ga je missen, maar volgens mij ga jij niet zo heel veel aan thuis denken. Dus ik zal me inhouden om je niet heel de tijd te gaan spammen met berichten…
3 januari 2007 at 23:19
En zo brachten we ( Agnes, Sjors, Ik)Willem naar Schiphol. We waren ruim op tijd en Willem wees me de tegel waar hij afscheid van Guusje had genomen. Hij glom iets meer dan de anderen. Die tegel. Willem droomde wat weg. Vloog al over continenten nog voor hij zijn superrugzak had afgeleverd bij het loket. Toen hadden we nog úúren over’. Agnes en ik besloten het leuk te houden. Dus geen raad geven. Raad geven is overigens een van de leuke dingen van het ouderschap. (“Jongen, ook in Kathmandu éerst naar links en dán naar rechts kijken, want die buffels kijken nergens naar en als je een pak koffie koopt de zegeltjes bewaren”)
Zorgen hadden we ook niet en Willem liet ons regelmatig een gestrekte hand zien en nee, hij beefde niet. Dus leerde hij ons pokeren. Nét toen het leuk werd (ik had failiette Agnes 100 punten geschonken die ze me-vette knipoog-rúim zou vergoeden) sloot de coffeeshop en begaven we ons naar de plek in de buurt van de tegel.
Er werd om ons heen flink afscheid genomen en dat was leerzaam. Je doet zoiets niet elke dag. Het vliegtuig ging om 19.15 uur en om 18.55 ging, aldus Willem,de Gate open. We namen afscheid, vergat alle lessen die ik even eerder zag en besefte hoeveel ik van hem hield en hoe heerlijk ik het vond dat hij die reis gaat maken. Toen liep hij weg. Ik wachtte op een beetje dramatische omkering en een laatste groet. “Nee, dat doet ie niet,”zei Agnes en zo was het. Hij liep récht naar de ingang van de gates, zo’n vijftig meter verderop en daar zag ik hem zijn papieren overhandigen. Nú zou hij toch wel even omkijken om vader, hevig wuivend, op zijn netvlies mee te nemen het vliegtuig in? Maar nee, er gebeurde iets totaal anders. Willem rechtte zijn rug en sprintte weg. Meteen in de hoogste versnelling. Had hij het dan toch moeilijk gekregen en vocht hij tegen de banden des bloeds die aan hem trokken? Of rende hij niet wég, maar naar Guusje toe? Sjors wees ons op de monitor. “Gate closed”stond er achter vlucht BA441. Hij was te laat. Zou hij het halen? Moesten we wachten tot hij terugkwam en hem troosten? ( Geeft niks jongen, dan ga je volgend jaar toch?)Of rende hij nu langs de landingsbaan, zijn eastpackrugzakje wapperend in de wind en haalde hij de Boeïng die nog net niet los van de grond kwam in en wierp hij zich nu op de vleugel en kroop voorzichtig-een ongeluk zit in een klein hoekje-over de vleugel hopend dat een passagier hem zou opmerken en het raampje voor hem opende. We zullen het wel horen van hemzelf. Zels als ouders kun je niet alles weten. Hij vliegt naar zijn Guusje en in Kathmandu is hij maar 200 km. van haar af. Nooit ben je verder van je lief dan als ze onbereikbaar nabij is.De liefde is mooi, de liefde is wreed. O ja, en toen gingen we de auto zoeken en reden we naar huis. Ik had buikpijn onderweg. Dat kwam van het eten in een wegrestaurant. Zeker weten.
Mark
3 januari 2007 at 23:26
noot: Kathmandu moet Delhi zijn, natuurlijk. Dan is hij vlak bij Guusje. Als ze dóórfietst zou ze hem nog kunnen zien. Willem blijft daar maar even en reist dan naar Kathmandu.
4 januari 2007 at 9:35
Willem belde dondermorgen op dat hij goed was aangekomen in Delhi, maar dat zijn rugzak niet in hetzelfde vliegtuig meegekomen was. Daar wacht hij dus nu op.”Ze waren het aan het uitzoeken.”
4 januari 2007 at 14:13
haha nou opzich is het MIJN weblog haha,maar toch leuk dat je dit zo verteld :) ben je nieuwschierig geworden? lees dan maar snel mn nieuwe post, want reizen gaat niet altijdvan een leien dakje!
4 januari 2007 at 18:37
…al dat geren in Amsterdam en London toont aan dat vliegen weer wat anders is dan het gebruik van de busdiensten van de BBA…en het genis van de bagage houdt je even met de voeten op dezelfde grond.Veel inspiratie en plezier- Agnes en Mark waren zojuist hier en zijn wel zeer enthousiast!