Outback in OZ

Deel twee van Australie, ik merk dat ik het moeilijker vind om een verhaal te schrijven. Het voelt minder speciaal, meer als thuis, dus ervaringen die minder uniek zijn. Dus wellicht minder interessant. But I’ll give it a go.

 Aangekomen in Agnes Waters vinden we, laat op de avond, geen slaapplek meer en besluiten ons tentje op te zetten op het strand. ‘s Nachts horen we de eerste regendruppeltjes op onze tent neervallen, het begin van de eerste en laatste dag regen. Gelukkig, want de dagen die hierop volgden waren van zonnen aan het strand en genieten van het simpele campingleven. Na Agnes Waters rijden met de Greyhound bus verder naar Airlie Beach. Een ontzettend saai dorpje maar het populaire startpunt voor twee prachtige wonderen van Moeder Natuur. Ons budget is krap maar weten onze schaarse centjes op de tafel te gooien en een droom-duo-trip te boeken; de eerstvolgende dag varen we in de zon op een Catamaran, met prawn-cocktail in de ene hand en een wijntje in de andere, omgeven door kleine onbewoonde, groen beboste eilandjes. Pa-ra-dijs. Om de hoek verschijnt het witste strand wat ik ooit heb gezien, terecht Whitehaven beach getiteld.

We spelen daar heerlijk met een balletje, een frisbee en genieten van onze omgeving. We worden teruggebracht naar de catamaran en storten ons op een heerlijke barbeque. Snel daarna trek ik mijn hippe wetsuit aan, XL zwemvliezen, een snorkel en bril en tien minuten later verwonder ik me voor de eerste keer in mijn leven aan de onderwaterwereld. Prachtige vissen in allerlei kleuren en formaten zwemmen langs me af! Wauw, ik had nooit verwacht dat het zo mooi zou zijn. Voldaan varen we tussen de paradijslijke eilandjes door terug naar de haven en zuchten eens heel diep. Van ontspanning. En van geluk. Dat geluk kan niet op want de volgende dag staan we te popelen op de tweede trip, naar het Great Barrier Reef, het grootste koraalrif van de wereld, zo groot dat je het vanuit de ruimte kunt zien. Met een luxe boot varen we uit, een uur later prikkelen prachtige blauwe, turquase en bijna paarse kleuren onze ogen. We kunnen niet wachten om onze wetsuits aan te trekken en eenmaal in vol ornaat plonsen we in het prachtig blauwe water en snorkelen romantisch hand in hand door de mooiste plek van de wereld onder water. Wat een verademing. We knijpen in elkaars hand als we een mooie vis spotten en geven een duikers-ok-hand wanneer we allebei van mening zijn dat het geweldig is. Van een grote zebravis tot een school van honderden blauwe fluoricerende visjes. Onder, boven, links en rechts. Ik ben er nog steeds ondersteboven-linksenrechts van.

 We doen ons te goed aan een heerlijke maaltijd op het luxe cruise-schip en duiken na het eten nog even de onderwaterwereld in om afscheid te nemen van deze creatieve schepping van Moeder Natuur. Met volle buik en grote glimlach kletsen we op de terugweg met een grappige Engelse gast, ‘s avonds ga ik slapen maar aan de binnenkant van mijn ogen verwerk ik nog steeds de mooiste kleuren die ik eerder die dag mocht zien.

 Terug in Airlie Beach wil ik mijn foto’s als backup op cd laten branden maar een virus op die computer denkt daar anders over. Met veel moeite kan een fotospeciaalzaak nog de meeste foto’s redden voor een prijs die me even heeft laten slikken. ‘s Avonds drinken Guusje en ik met de meest gekke Australiers een biertje en heb ik weer genoeg sexistische grappen, blote behaarde geslachtsdelen (die Guusje bespaard bleven) en harde schouderkloppen gekregen voor de rest van het jaar. Zucht.

 We nemen de bus naar Cairns, de laatste stop voor ons aan de oostkust. Er is weinig te doen want zwemmen aan mooie zee kan je er niet door de krokodillen. We bakken pannenkoeken en zakken weg in de luxe bioscoopstoelen en laten ons anderhalf uur meenemen in de wereld van Marvel; Spiderman 3. Heerlijk om zo puur te ontspannen, niet na te denken wat je gaat doen, waar je heen wilt, wat je wilt zien, maar gewoon te zitten en kijken. Niets meer.

 De volgende dag vliegen we naar Darwin, het meest noordelijke punt van Australie en wachten daar op onze Toyota Landcruiser 4 Wheel Drive van een autoverhuur bedrijf, dat deze auto voor een klant in Alice Springs moet hebben, wij betalen 3 euro per dag. Zij blij. Wij blijst. Maar het was too good to be true. Enkele dagen later krijgen we een telefoontje dat een volbetalende klant pech onderweg heeft gekregen en dat onze auto ingeschakeld moest worden. Balen! Damnn, wat moeten we nu doen! Na veel zuchten en hersens kraken besluiten we briefjes in de stad op te hangen dat we een lift zoeken naar Alice Springs, het midden van Australie. We zien zelf een briefje hangen, bellen op en later op de dag lacht het geluk ons weer toe want er is plaats voor ons twee in het oude retro Ford Spectron busje samen met de Duitse eigenaresse Maria, een vrolijk Duits meisje Lisa en een Franse slimme en aardige Roxanne. Door de gecancelde deal van de Toyota kunnen we niet naar het Kakadu National park, wat te ver weg is, dus besluiten we een tour te boeken naar Litchfield National Park. Alles was volgeboekt op een tour na, gretig boeken we die tour en lachen ons de volgende dag te pletter als we het busje in stappen. Meer grijze haren in een automobiel heb ik nog nooit gezien, schattende de gemiddelde leeftijd op 75 jaar. Wat een lol. Het is een prachtig national park waar we heerlijk zwemmen in natuurlijke pools, bij grote watervallen en duiken in diepe waterbronnen. Wij leven ons uit voor een heel busje bij elkaar en de oudjes doen voor ons het stilzitten in de airco van de bus. 

We worden afgezet bij “Mindell Beach Sunset Market”, een boulevard bepakt met eettentjes die Vietnamees, Chinees, Indiaas, Nepalees, Australisch (krokodil, kangaroo) en Nederlandse poffertjes aanbieden! Prachtig, veel toeristen en veel locals genieten van het lekkere eten. Met een caramel-banaan-abrikoos-slagroom pannekoek in de buik zitten we in een menigte van kindjes te wachten op de “fire-show”. Een jong stel geeft een show weg van drie kwartier met spectaculaire jongleer-vuur-acts in Cirque du Soleil stijl, dat we herkennen in hun talent, muziek en prachtige kostuums. In onze portomonnee is geen ruimte voor een taxi terug dus vragen we allerlei mensen op de parkeerplaats of we mee mogen liften, na zo’n tien teleurstellingen neemt een aardig stel op leeftijd ons mee en zet ons luxe af bij de camping. No worries.

De volgende dag doen we samen met de drie meiden ietwat onwennig boodschappen voor de dagen die volgen. Na een paar dagen met Guusje aan het zwembad van de camping liggen en veel lezen (Shadow of the Wind, gaaf boek) rijden we met Jack Johnson uit de speakers richting het centrum van Australie. Een rit van 1500 kilometer. Al snel is er een klik met iedereen en zingen/grappen/praten we in de bus, op de camping of tijdens het eten. We koken lekker en ik besluit me niet te schamen voor het contrast tussen mijn eetcapaciteiten en het strikte dieet van de drie meiden. We lachen er allemaal om!

Samen bezoeken we onderweg de Devil’s marbles, zwemmen we in een heerlijke warmwaterbron en pakken een biertje en luisteren naar een ouderwetse Cowboy in het typische Daily Waters cafe, midden in de outback. Zie foto’s! Vier dagen later komen we aan in Alice, een dorpje van niets waar het stinkt en waar de tijd lijkt stil te staan, we nemen afscheid van elkaar maar weten dat we ergens onderweg we elkaar toch nog wel zien. Guusje en ik worden afgezet bij Wicked Campers waren we ons ruige Captain Caveman camperbusje ophalen die we voor negen dagen gehuurd hadden. Yeah! We rijden diezelfde dag naar de MacDonnells ranges (niet te verwarren met die friettent). We gapen naar prachtige rotsformaties en natuurlijk gevormde waterbronnen. We mogen niet in het donker rijden, en dat wordt ons ook overal afgeraden vanwege wilde koeien en kangaroo’s.  Voor zonsondergang parkeren we ons busje naast de weg bij een rustplaats, halen onze cooking-gear eruit, koken een heerlijk potje eten, toveren een king-size bed tevoorschijn in het middengedeelte van ons busje en slapen als koningen in ons mobiel kasteel. Dit doen we negen dagen lang en was voor ons, met stip op nummer een, de gaafste en meest relaxte manier om door Australie te reizen. Na de ranges rijden we door naar Kings Canyon, een opeenvolging voor natuurlijke muren van meer dan 100 meter hoog. We beginnen aan een prachtige wandeling met een steile klim door locals “heart attack hill” genoemd maar met de Himalaya in mijn Rintje Ritsma benen sta ik in één adem bovenop de berg (ik heb een zwak voor overdrijven). Niet de klim maar het uitzicht nam mijn adem weg, een wonderschone rode natuur stond aan onze voeten. Prachtig!

Na Kings Kanyon moeten we een heel stuk omrijden om naar de plek te gaan van waaruit de meeste ansichtkaartjes in Australie de wijde wereld in gaan; Ayers Rock. De grote rode rots tevens geografisch centrum van Australie. De rit door de outback naar deze toeristische trekpleister (ik vraag Guusje nu; “wat is het ook alweer? treklijster? plijstrekker? lijsttrekker?”) is prachtig en gaaf. Een lange weg met links en recht rood zand en heel veel droge boompjes. We slapen, drinken, eten, plassen, rusten en genieten langs de weg en rijden vervolgens uren lang over diezelfde lange weg, elke tegenligger groetend met een vriendelijke hand. Na anderhalve dag verschijnt aan de horizon een grote rode rots en knikken allebei dat dit indrukwekkend is. Een uur later zien we Ayers Rock, door Aboriginals Uluru genoemt, van dichtbij en besluiten de rots van gedaante te zien veranderen tijdens een kleurrijke zonsondergang. De volgende dag rijden we in een klein uurtje naar de minstens zo indrukwekkende the Olga’s en besluiten een wandeling te doen genaamd Valley of the Winds. Na een kwartier voel ik me als een van de vriendjes van Platvoet want de omgeving reflecteert prehistorie en Jurassic Park. Echt super gaaf. We slapen die nacht op de camping van het Ayers Rock Resort, koken lekker en dansen dankzij de radio in ons busje op top 40 muziek dat ons de laatste maanden is ontgaan. We douchen na een week niet gedoucht te hebben en voelen ons als een stralend wit laken in Omo gewassen. We besluiten rond Ayers Rock te wandelen wat ultiem saai was maar maken het goed door wentelteefjes te bakken bij een picknick-tafel en leren veel over de Aboriginals, de Indianen van Australie, in het nabij gelegen Cultural Centre.

 

Het is voor Guusje en mij een verwarrend onderwerp, deze oorspronkelijke bewoners. Op een nog steeds onbekende manier hebben zijn meer dan 60.000 jaar geleden dit continent bereikt en hun cultuur meegenomen. Nadat Nederlanders dit continent als eerste ontdekten maar ongeschikt als handelsplek bestempelden zetten de Engelse voet op dit eiland en respecteerde de Aboriginals niet als eigenaren van het land. Nu, 60.000 jaar ligt alles heel gevoelig. De Australische regering heeft veel grond ‘terug-gegeven’ en erkend dat de Aboriginals wel de rechtmatige eigenaren zijn van de grond, mits ze een band hebben gehouden met het stuk land. Zo is Ayers Rock nu weer in handen van deze voormalige Afrikanen omdat daar nog steeds communities leven. Maar Sydney niet, omdat ze geen contact hebben gehouden met deze stad. Twee totaal verschillende bevolkingen in een land is heel merkwaardig. Het past niet. Puzzelstukjes zijn verloren of misvormd. Australiers respecteren het volk wel, maar door toenemende alcohol-problemen en veel criminaliteit is de puurheid van het volk ontnomen en wordt het respecteren moeilijker.

We weten dat Ben en Noel, vrienden van mijn ouders, bij Ayers Rock zijn. We proberen ze op te sporen bij hun hotel maar zonder succes. We lopen terug naar ons busje om te vertrekken, horen een toeter en zien twee mensen enthousiast in de auto zwaaien. Wat een toeval, we drinken een lekker biertje en praten over het reizen en Australie. De tijd is in ons nadeel en we nemen te snel weer afscheid. Het begon te schemeren en wij moesten nog twee uur rijden naar de camping. Wanneer het al pikke-donker is rijden we 50/60 kilometer per uur en zien een kangaroo over de weg springen! Ik minder nog meer in snelheid, vijf seconden later staat een andere kangaroo 1 meter voor ons op de weg, ik rem en de kangaroo springt zwierig net op tijd ons voorbij. Fjieuw! Maar wauw, wat een prachtig mooi beest!

In Alice aangekomen leveren we met pijn in onze hartjes de camper weer in, waar 2000 km op de teller is bijgekomen. ‘s Avonds lollen we met de drie meiden van onze lift op de camping die daar toevallig weer waren. Ben en Noel hadden ons uitgenodigd voor een etentje en een paar dagen later doen we ons te goed aan een heerlijke Lamb-shank en een wit wijntje, wat een luxe! We praten gezellig en spontaan over Nepal/Tibet,  Australie en over Nederland.

Eergisteren kwamen we aan op het vliegveld van Sydney en hebben ons vergaapt aan de dynamiek dat een wereldstad met zich meebrengt en ons beide erg aanspreekt. We shoppen in de gave kledingwinkeltjes en bezochten gisteren Bondi Beach. We kwam daar pas ‘s avonds aan omdat we steeds opgehouden werden door die leuke kledingwinkeltjes, vervelend! :) Vanavond eten we gezellig bij mijn neef Koen en vrouw Donna met de twee kids. Morgen vliegen we naar Singapore waar we nog twee dagen ons gaan vergapen aan wolkenkrabbers, china-towns en neon verlichte shopping centra’s. Via Londen zetten we vrijdag voet op Nederlandse bodem. Met een dubbel gevoel want het reizen was heerlijk, maar we kijken allebei ook erg uit naar het thuis zijn; onze ouders een knuffel te geven, een biertje te drinken met vrienden, douchen zonder slippers, op de bank tv kijken, schone gestreken kleren uit de KAST pakken, de krant lezen, en een ander soort uitdaging aan te gaan; studeren en leven in een nieuwe stad!

Misschien dat ik nog een update vanuit Singapore bericht en anders een afsluitend stukje wanneer ik terug in Nederland ben. Foto’s van Australie vind je hier!

Cheers! Willem.

Australie

Daar zijn we dan, aan de andere kant van de wereld, in Australie. Maar voordat we hier aankwamen heb ik India in stijl achtergelaten. Op het vliegveld werden onze grote backpacks ingecheckt en liepen we met onze handbagage door de security. Mijn tas werd voor inspectie eruit gepikt en ik moest alles openmaken.

De Cirkel is rond

Ik stap in mijn vaders voetstappen. In negen dagen lopen we Pelgrimsroute, niet naar Rome, maar naar Muktinath. De op een naar belangrijkste religieuze plek voor zowel boedhisten als hinduisten. We dragen onze backpack zelf en gaan zonder guide. We besparen daarmee in kosten, in de plaats daarvan hebben een mooi Nederlands boek: Voettochten door Nepal en een kaart van het gebergte wat we doorkruisen. De eerste dag geeft ons geen tijd voor een warming-up en test ons uithoudingvermogen door een vuurdoop van meer dan 3200 uit de rots gehakte trappen te overwinnen. Het is even wennen. Niet bepaald een ANWB-route met aangelegde wandelpaden en paddestoeltjes die je de juiste richting op sturen.

Ruig raften en de rust van Pokhara

Ik glimlach van oor tot oor. Wat heerlijk voelt het om weer terug in Nepal te zijn. Ik beleefde de terugkomst als een thuiskomst. Tibet is een prachtig, adembenemend, schoon land. Maar de steden en vooral de mensen zijn enorm druk en lang niet zo aardig. Ik had schoon genoeg van alle Chinezen die me met open mond en ogen aanstaarden omdat ik zo lang was. In Nepal ben ik net zo lang voor de mensen maar voel ik nooit de hitte in mijn rug van starende mensen of steeds weer terugkerende opmerkingen.

De jeeprit van de grens van Tibet naar Kathmandu stond gelijk aan mijn bloeiende gevoelens voor Nepal. Het gras werd groener en groener, de bergen ronder en de valleien kleurrijker. De flora en fauna op 5000 meter hoogte is indrukwekkend omdat deze er bijna niet is. Om weer bloemen, rivieren en bomen te zien voelde alsof ik een paradijs binnen reed dat mijn thuis was.

Tibet

Vijf uur gaat de wekker, Guusje en ik worden wakker in ons vertrouwde Holy Lodge-kamertje in Thamel, de relaxte-toeristenwijk van Kathmandu, Nepal. Om zes uur zitten we in een klein busje, onze backpacks op het dak gebonden, met een stuk of 15 andere mensen op weg naar de Tibetaanse grens. Daar ontmoeten we onder andere Jimmy, een relaxte gast uit Canada, Fayiza (zeg: Visa), een leuke meid uit Amerika en Alan, ook uit Canada. We stoppen om te ontbijten en genieten van het Nepaleese uitzicht, maar hebben nog geen idee hoe adembenemend en oogstrelend Tibet voor ons zal zijn..

Een nieuw tijdperk

Een kort berichtje, voor de foto-liefhebbers, klik hier.

Afgelopen week was heel hectisch en vermoeiend. Het afscheid op Snowland gisteren was eerlijk gezegd heel gezellig. Karen, Guusje en ik hadden gisteren cake’jes gekocht met gekleurde hagelslag, chocolade-bolletjes en ander zoet versierspul. In de namiddag hebben we met alle kinderen cake’jes versierd, echt super leuk! Ik denk dat het afscheid me (nog) niet zo zwaar valt omdat ik vandaag nog even terug kom om foto’s van de kinderen op te hangen in de klaslokalen. (Guusje en ik hebben met alle kinderen fotolijstjes gemaakt, samen met de foto’s die ik heb gemaakt van de kids geven we deze kado). Deze week hebben we zakdoeken laten maken voor de kinderen, aangezien ze hier allemaal met een snotneus rondlopen leek ons dat een gepast afscheidskado (bedankt Tineke voor je sponsoring!)…de kinderen waren er ontsnottend blij mee.

Hereniging met Guusje en heerlijk feesten met Losar

Vorige week maandag sta ik op en geniet na van een heerlijk weekend, zucht eens lekker en ga me mentaal voorbereiden op de drukke week. De buren hebben geklaagd over de chickenpock kinderen die hier bij ons in huis verbleven waardoor de huisbaas Orgyan het bevel heeft gegeven de kinderen terug naar school te sturen.

Vallen en weer opstaan

Wat maak ik toch ontzettend veel mee. Het is totaal niet in verhouding met wat je meemaakt als je thuis studeert, werkt of vrij bent. Ik ben nu langer dan een maand weg, time flies. De timing dat Guusje komt is perfect, nog drie dagen, het wordt nu echt tijd dat ik haar weer zie.

Het lesgeven is prachtig. Ik heb voor elke klas door hoe ik het beste de aandacht van iedereen erbij kan houden. Ik hou het leuk. Vorige week heb ik drie dagen de hogere klassen overgenomen van een lerares die naar India moest om te bidden.

Les geven, power shut downs en Hindi films

Ik lig onder mijn slaapzak, drie dekens daaroverheen. Een waas voor mijn ogen, ik probeer ze wat verder te openen maar het felle licht dat door een kiertje in de gordijnen me verlicht is nog even te veel. Terug naar de waas, stukken beter. Ik heb het te warm. Verdwijder met moeite de ontzettend zware Nepalese dekens. De laatste dagen heeft de kou plaats gemaakt voor zachtere temperaturen. Ik adem zo hard mogelijk uit, maar zie mijn adem niet meer. Ik haal mijn schouders op en glimlach.

Hersenspinsels uit Kathmandu

Namaste allemaal!

Geen samenhangend verhaal maar losse stukjes. Alles wat ik hier mee maak bestaat uit totaal verschillende indrukken die hier samensmelten tot één bericht.